Love me do

Δεν είναι του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά μου ήρθε η έμπνευση και θυμήθηκα μερικές από τις αγαπημένες μου ρομαντικές κομεντί, in random order.

Έχω πλήρη επίγνωση ότι κάποιες είναι από τις πιο ηλίθιες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ, και ότι κάποιες δεν είναι καν αμιγώς ρομαντικές κομεντί, αλλά όλες έχουν ιδιαίτερη αξία για μένα. Εξάλλου, αν ψάχνετε για πχιότητα ή για συνοχή, είστε σε λάθος μπλογκ.

1. Ο Σωματοφύλακας, 1992.



Σε σενάριο του Λόρενς Κασντάν, παρακαλώ, σκηνοθέτη της Έξαψης και της Μεγάλης Ανατριχίλας! Εντελώς cheesy, η Γουίτνι "παίζει" φυσικά τον εαυτό της, λίγο πριν την πτώση, ο Κέβιν Κόστνερ φαίνεται να βαριέται λίγο, αν και υποτίθεται ότι βάσισε την ερμηνεία του στον Στιβ ΜακΚουίν (άσχετο!), κι εγώ αναρωτιέμαι για το γούστο μου στις ταινίες, όχι για πρώτη ούτε για τελευταία φορά.



2. Chasing Amy, 1997.



Τώρα θα μου πείτε, αποκαλείς μια ταινία του Κέβιν Σμιθ ρομαντική κομεντί; Κι εγώ θα σας πω, καλά, σκάστε, δίκιο έχετε. Ο Μπεν Άφλεκ ερωτεύεται την Αλίσα, αλλά η Αλίσα είναι γκέι.

Πολύ γέλιο και μερικές πολύ αληθινές και γι' αυτό πολύ οδυνηρές καταστάσεις.



3. Φράνκι και Τζόνι, 1991.



Του Γκάρι Μάρσαλ, απ' το θεατρικό του Τέρενς ΜακΝάλι. Η Μισέλ Φάιφερ προσπαθεί να μη γουστάρει τον Αλ Πατσίνο, αλλά, όπως όλοι ξέρουμε, είναι αδύνατον. Η Μισέλ Φάιφερ έχει αποφασίσει να μείνει μόνη της για πάντα, και παραλίγο να τα καταφέρει. Η σκηνή με τις οδοντόβουρτσες με διαλύει κάθε φορά.



4. Αμελί, 2001.



Δε νομίζω ότι χρειάζεται να πω τίποτα γι' αυτό το αριστούργημα. Θα πω μόνο ότι λατρεύω τον Ματιέ Κασοβίτς.



5. Το ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς, 2001.



Στη σκηνή που ο Χιου Γκραντ απαγγέλει λίμερικ μέσα στη λίμνη πεθαίνω κάθε φορά από τα γέλια. Επίσης, αντί να κλαίω στο τέλος, ως όφειλα, κλαίω με την αρχική σεκάνς. Έχω πολλά προβλήματα!

Αγαπάω Μπρίτζετ, αλλά μην κάνετε το λάθος να δείτε ΠΟΤΕ τη δεύτερη ταινία. Δείτε καλύτερα μια κωμωδία απ' την πρόσφατη φιλμογραφία του Έντι Μέρφι. Μιλάμε για Σαίξπηρ μπροστά σ' αυτό το ξέρασμα.



6. Όταν ο Χάρι γνώρισε τη Σάλι, 1989.



Του Ρομπ Ράινερ και της Νόρα Έφρον. An instant classic. Ο Μπίλι Κρίσταλ δίνει ρέστα. Αγαπημένη μου σκηνή όταν βλέπουν την Καζαμπλάνκα μαζί και χώρια απ' το τηλέφωνο. Επίσης, η παρακάτω φωτογραφία λέει τα πάντα για το πώς αισθάνονται δυο φίλοι αφού κάνουν σεξ για πρώτη φορά. Τα πάντα.



7. Dirty Dancing, 1987.



Χρειάζεται να πω τίποτα ιδιαίτερο γι' αυτό το αριστούργημα; Μπορώ να σας το διηγηθώ πλάνο-πλάνο ή να σας απαγγείλω το σενάριο, αλλά σας συμπαθώ και δεν θα το κάνω.

Χορός, camp, love story που απευθύνεται σε 12χρονα κοριτσάκια και μούσκουλα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από μια ταινία; Εμένα πάντως με κάλυψε ο καλλιτέχνης.



Επίσης, ένα από τα καλύτερα σάουντρακ ever. Σοβαρά τώρα.



8. Νότινγκ Χιλ, 1999.



Τελείως cheesy love story, που σώζεται γιατί έχει πάρα πολύ χιούμορ. Δείτε το ως κωμωδία, ξεχάστε το χολιγουντιανό της υπόθεσης, και θα περάσετε καλά. Διαθέτει έναν εξαιρετικό Χιου Γκραντ και ίσως την πιο ηλίθια ατάκα που είπε ποτέ κορίτσι σε αγόρι σε ρομαντική κομεντί: "After all... I'm just a girl, standing in front of a boy, asking him to love her".

9. You've got mail, 1998.



Πάλι Νόρα Έφρον. Προσέξτε το βιβλιοπωλείο της Μεγκ Ράιαν. Δεν έχω ζηλέψει περισσότερο δουλειά σε ταινία. Είναι απλά υπέροχο. Προσέξτε επίσης τον Κρεγκ Κινίαρ στον ξεκαρδιστικό ρόλο του αριστερού διανοούμενου-κολλημένου λουδίτη.



10. Ενώ εσύ κοιμόσουν, 1995.



Μια πολύ ήσυχη ταινία (pun intended), με τη Σάντρα Μπούλοκ να παίζει γι' άλλη μια φορά τον ίδιο ρόλο, της μοναχικής, αδέξιας, καλής κοπέλας. Έλα όμως που εγώ αγαπάω πολύ τη Σάντρα Μπούλοκ! Παρεμπιμπτόντως, ίσως η μοναδική ταινία στην ιστορία όπου ο Μπιλ Πούλμαν είναι γκόμενος. Τέλος πάντων, σχεδόν γκόμενος.



11. Pretty Woman, 1990.



Ναι, το ξέρω. Ό,τι και να πείτε, έχετε δίκιο. Αλλά μερικά πράγματα αν τα δεις μικρός σε στοιχειώνουν. Και καλά και άσχημα. Κι αυτό είναι κάπου στη μέση. Η τελευταία του σεκάνς είναι πολύ πολύ κακή. Το υπόλοιπο βλέπεται. Εγώ τουλάχιστον το βλέπω! Επίσης, μια από τις χειρότερες αφίσες όλων των εποχών, όπου έχουν καταφέρει να κάνουν τη Τζούλια Ρόμπερτς μη αναγνωρίσιμη!



12. Love, actually, 2003.


Η ταινία της λίστας που έχω δει τις λιγότερες φορές, γιατί με ρίχνει στα τάρταρα από τη συγκίνηση. Οι αγαπημένες μου ιστορίες είναι της Λόρα Λίνεϊ, του Κόλιν Φερθ, της Έμμα Τόμσον και της Κίρα Νάιτλι. Πολύ πολύ κλάμα.




Νομίζω πως αυτό το ποστ μου έδωσε ιδέες. Εξάλλου μ' αρέσουν πολύ οι λίστες. Be very afraid, λοιπόν.

Picknick at Hanging Rock

Εχτές πήγαμε να το δούμε στο Βοξ, στην πλατεία. Ευτυχώς που η ταινία μας υπνώτισε (όχι, δεν εννοώ ότι αποκοιμηθήκαμε) και παρ' όλες τις προσπάθειές του το Βοξ δεν κατάφερε να μας σπάσει τελείως τα νεύρα.

Δεν ξέρω πόση (περισσότερη) γκρίνια θα έκανα αν δε μου είχε αρέσει η ταινία.

Ναι, τα θερινά σινεμά είναι μοναδικό ελληνικό φαινόμενο και είναι υπέροχα (τις περισσότερες φορές) και πρέπει να διασωθούν αλλά όταν πληρώνω 7 ευρώ εισιτήριο περιμένω:
1. Να λειτουργεί το μπαρ για να μπορώ να πιω ένα νερό αν κορακιάσω.
2. Να μη με δουλεύεις ότι δεν λειτουργεί επειδή μόλις έκανες ανακαίνιση, όταν είναι προφανές από την κατάσταση του χώρου πως έχεις τουλάχιστον 10 χρόνια να ασχοληθείς με κάτι αντίστοιχο .
3. Να υπάρχουν τασάκια στα τραπέζια για να μην αισθάνομαι βρομιάρα που πετάω τα τσιγάρα μου κάτω.
4. Το σημαντικότερο: να μην είναι out of focus το αριστερό εν τρίτο της οθόνης. Δηλαδή να μην είναι η κόπια σου ή η μηχανή προβολής σου για τα μπάζα. Εκτός κι αν θες να μου πεις ότι ο Πίτερ Γουίαρ γύρισε έτσι την ταινία, οπότε πάω πάσο.
5. Να μην κάνεις διακοπή της προβολής στην πρώτη μισή ώρα (που τέλειωσε η πρώτη μπομπίνα) κάνοντας τον κόσμο να νομίζει ότι είναι διάλειμμα, να σηκωθεί να πάει στην τουαλέτα και να χάσει ένα πεντάλεπτο απ' την ταινία που την ξεκίνησες δυο λεπτά αφού τη σταμάτησες.
6. Να μην κρατάει και το κανονικό σου διάλειμμα δύο λεπτά. Ούτε να φτάσουν μέχρι την τουαλέτα δεν προλάβανε οι άνθρωποι.

Γενικά ο χώρος ήταν χάλια, κι επειδή είναι και μέσα στην πλατεία Εξαρχείων και έχει πολύ θόρυβο από γύρω, θα ήταν καλό να είχε προσέξει λίγο το Βοξ όλα τα υπόλοιπα, γιατί υπάρχουν στην πόλη θερινά σινεμά με σούπερ συνθήκες, που μπορεί να μην παίζουν κουλτούρα αλλά δεν σε κάνουν να αισθάνεσαι μαλάκας για τα λεφτά που έδωσες.

In Bruges

Βρίσκω τον Κόλιν Φάρελ πολύ σέξι.

Καλά, όχι με την ξανθιά καούκα του Μεγαλέξαντρου.

Μέχρι χτες, αυτό ήταν και το μόνο καλό που του έβρισκα, ότι είναι όμορφος και έχει ωραία προφορά και μου κάνει πολύ μπρουτάλ και διάφορα τέτοια.
Στο Phone Booth ήταν αρκετά καλός αλλά από κει και πέρα... το χάος.


Χτες όμως είδα το In Bruges.

Εκτός που είναι μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς (so far), τρομερά μαύρη και αστεία και σοβαρή, με ένα καταπληκτικό σενάριο του θεατρικού συγγραφέα Μάρτιν Μακντόνα (όσοι είχαν δει τον Υπολοχαγό του Ίνισμορ στο Θέατρο του Νέου Κόσμου πριν μερικά χρόνια θα τον θυμούνται), που το έχει σκηνοθετήσει κιόλας, διαθέτει και την καλύτερη ερμηνεία του Κόλιν Φάρελ που έχω δει ποτέ. Από τους συμπρωταγωνιστές του Μπρένταν Γκλίσον και Ρέιφ Φάινς το περιμένεις, αλλά απ' τον Κόλιν;

Φαντάζομαι δε θ' αργήσει να βγει σε DVD, αξίζει πραγματικά τον κόπο. Κρίμα που την κυκλοφόρησαν τόσο νωρίς, μέχρι να ρθουν τα Όσκαρ θα την έχουν ξεχάσει οι Αμερικάνοι, και ο Κόλιν είναι για υποψηφιότητα. Έντυπωσιάστηκα!

Sidney Pollack, 1934-2008

Life goes on, until it doesn't.

Ο Σίντνεϊ Πόλακ πέθανε τη Δευτέρα το απόγευμα, στο σπίτι του στο Πασίφικ Πάλισέιντς, στα 73 του χρόνια. Δεν ήταν και τόσο μεγάλος, αλλά είχε καρκίνο. Κι αυτός. Ήταν απ’ αυτούς τους σκηνοθέτες που μπορούν να καταπιαστούν επιτυχημένα με όλα τα είδη κι έφτιαξε μερικές από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες του ’70 και του ’80.

Η πιο σπαρακτική του ταινία είναι και η πιο πολιτική του. Σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν. Στην εποχή του μεγάλου κραχ στην Αμερική, διάφορα κουρέλια παίρνουν μέρος σ’ έναν εφιαλτικό διαγωνισμό χορού. Η Τζέιν Φόντα καταστρέφει την εικόνα της αμέσως μετά την Μπαρμπαρέλα και κερδίζει την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ. Θέλει γερό στομάχι, αλλά αξίζει τον κόπο.

They shoot horses, don’t they? (1969)

Και μετά, η απόλυτη ταινία για τις σχέσεις. Ταυτίζομαι τόσο πολύ με την Μπάρμπαρα Στρέιζαντ που δεν έχω αντέξει να τη δω πάνω από δυο φορές. Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ δεν έχει υπάρξει πιο ωραίος (καλα, ίσως στο Κεντρί) και το κλάμα που θα πέσει θα κάνετε καιρό να το ξεχάσετε.

The way we were (1973)

Οι τρεις μέρες του Κόνδορα. Τρελό σασπένς, ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ (τι εννοείτε «τι ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ;»;), η «καλή» CIA προσπαθεί να σωθεί από την κακή CIA, γέννησε πολλές αντίστοιχες ταινίες.

3 days of the condor (1975)

Η πιο αστεία και πιο τρυφερή ταινία του, το Τούτσι. Από δω ξεκινάει η τερατολαγνεία μου με τον Ντάστιν Χόφμαν. Πριν με βαρέσετε, δείτε το πρώτο μισάωρο περίπου, πριν ντυθεί Τούτσι.

Tootsie (1982)

Το δάκρυ κορόμηλο. Πέρα από την Αφρική. Η Μέριλ Στριπ (τι εννοείτε «τι η Μέριλ Στριπ;»;). Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Ο Άγγλος ασθενής πριν τον Άγγλο ασθενή.

Out of Africa (1985)

Και η τελευταία του ταινία που είδα, η Διερμηνέας. Πρέπει να ‘μαι από τους λίγους που αγάπησαν τόσο αυτή την ταινία. Ήταν πριν η Νικόλ Κίντμαν πάθει μαλάκυνση εγκεφάλου και αποφασίσει να γίνει πλαστικιά. Τότε που μπορούσε ακόμα να παίξει. Ο Σον Πεν. Η τελευταία σεκάνς είναι εκπληκτική.

The interpreter (2005)

Ο ταλαντούχος κύριος Φορντ

Μάλλον η καλύτερη ταινία που είδα φέτος. Μια απ' τις δυο ταινίες που σκέφτομαι ακόμα. Μιλάμε για Σαίξπηρ. Απ' όλες τις πλευρές.