30 Rock - Άλεκ Μπόλντουιν

Το 30 Rock είναι η καλύτερη αμερικάνικη κωμωδία που έχω δει εδώ και πολύ καιρό. Μιλάμε να σου πετάγεται η κοκα-κόλα απ'τη μύτη (μα πόσο σοφιστικέ μπορώ να γίνω;).

Η πανέξυπνη Τίνα Φέι άφησε το Saturday Night Live για να δημιουργήσει αυτή τη σειρά για μια ταλαίπωρη σεναριογράφο ενός κωμικού σόου στο NBC που πρέπει να τα βγάλει πέρα με τρελούς σταρ και παρανοϊκούς εξέκιουτιβ, και τι καλά που έκανε!

Η πραγματική έκπληξη όμως είναι ο Άλεκ Μπόλντουιν, στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του. Ποιος θα πίστευε ότι μπορεί να δώσει τέτοια ερμηνεία και να είναι τόσο αστείος intentionally; Για unintentionally δεν το συζητάμε, δείτε απλώς το Team America.

Παρεμπιπτόντως, βρίσκει κανείς άλλος τον κορυφαίο των αδελφών Μπόλντουιν απίστευτα σέξι ακόμα και στα 50 του, ή μόνο εγώ παρουσιάζω αυτό το σύμπτωμα; Γι' αυτούς που μόλις αναρωτήθηκαν τι πρόβλημα έχω, να θυμίσω μια εικόνα από το παρελθόν:



Κι όποιος δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει (ή, όπως εγώ, έχει αλλά αποφεύγει επιμελώς να το κάνει) και θέλει να δει τον Άλεκ στα πιο σσσσσσσέξξξξξξι του, ας δει το The Juror, και καλή τύχη με την προσπάθεια να αγνοήσει την Ντεμί Μουρ.

In Bruges

Βρίσκω τον Κόλιν Φάρελ πολύ σέξι.

Καλά, όχι με την ξανθιά καούκα του Μεγαλέξαντρου.

Μέχρι χτες, αυτό ήταν και το μόνο καλό που του έβρισκα, ότι είναι όμορφος και έχει ωραία προφορά και μου κάνει πολύ μπρουτάλ και διάφορα τέτοια.
Στο Phone Booth ήταν αρκετά καλός αλλά από κει και πέρα... το χάος.


Χτες όμως είδα το In Bruges.

Εκτός που είναι μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς (so far), τρομερά μαύρη και αστεία και σοβαρή, με ένα καταπληκτικό σενάριο του θεατρικού συγγραφέα Μάρτιν Μακντόνα (όσοι είχαν δει τον Υπολοχαγό του Ίνισμορ στο Θέατρο του Νέου Κόσμου πριν μερικά χρόνια θα τον θυμούνται), που το έχει σκηνοθετήσει κιόλας, διαθέτει και την καλύτερη ερμηνεία του Κόλιν Φάρελ που έχω δει ποτέ. Από τους συμπρωταγωνιστές του Μπρένταν Γκλίσον και Ρέιφ Φάινς το περιμένεις, αλλά απ' τον Κόλιν;

Φαντάζομαι δε θ' αργήσει να βγει σε DVD, αξίζει πραγματικά τον κόπο. Κρίμα που την κυκλοφόρησαν τόσο νωρίς, μέχρι να ρθουν τα Όσκαρ θα την έχουν ξεχάσει οι Αμερικάνοι, και ο Κόλιν είναι για υποψηφιότητα. Έντυπωσιάστηκα!