Τετάρτη, 8 Απριλίου 2009

Guerilla



Επειδή δεν μπορώ να ανεβάσω το ποστ που θέλω πραγματικά να ανεβάσω γιατί είναι επικίνδυνο και θα πάρω φίλους στο λαιμό μου, και επειδή διατηρώ μια αμυδρή ελπίδα που τρεμοσβήνει ότι δε θα χρειαστεί τελικά να το ανεβάσω, γράφω σήμερα κάτι ασήμαντο για να επιβεβαιώσω στον εαυτό μου ότι υπάρχω πραγματικά, παρόλο που δεν με ξέρει κανείς, παρόλο που τη φωνή μου δεν την αφήνουν ν' ακουστεί, παρόλο που αποφάσισε κάποιος άλλος για μένα ότι δεν έχω το δικαίωμα να μιλάω. Σήμερα οι ανεμόμυλοι που κυνηγάω τόσα χρόνια φαντάζουν πιο μακρινοί απ' όσο συνήθως. Άλλα πού θα πάει. Κάποια στιγμή, εκεί που κανείς δε θα κοιτάζει προς το μέρος μου, πατώντας στις μύτες των ποδιών και αναπνέοντας ψιθυριστά, θα πλησιάσω αρκετά κοντά και θα τους αγγίξω.

3 σχόλια:

tsok είπε...

Χμ. Alarming...

winnie είπε...

Απλώς ένα πολύ ωραίο πράγμα που θα κάναμε, που το είχαμε δουλέψει πάρα πολύ και το αγαπάμε δεν μας αφήνουν να το κάνουμε για λόγους ας πούμε τεχνικούς αλλά βασικά από κακία. Ας ελπίσουμε ότι τελικά θα βρεθεί μια λύση. Keep your fingers crossed, e-sister!

tsok είπε...

fingers crossed! (legs too!)