The usual me

1. Αυτή την ιστορία με τον Ρομάν Πολάνσκι δεν την καταλαβαίνω. Ναι, είναι ένα σωρό χρονών. Ναι, ό,τι έγινε έγινε πριν από ένα σωρό χρόνια. Ναι, το θύμα λέει ότι θα προτιμούσε να ξεχάσει. Αλλά, ο Ρομάν Πολάνσκι βίασε ένα παιδί 13 χρονών. Το κορίτσι τον παρακαλούσε να σταματήσει κι αυτός συνέχιζε. Ο Ρομάν Πολάνσκι δήλωσε ένοχος στη δίκη. Ο Ρομάν Πολάνσκι έφυγε απ' τη χώρα πριν ο δικαστής του ανακοινώσει την ποινή του. Ο Ρομάν Πολάνσκι διέφυγε στην Ευρώπη όπου έκανε μεγάλη καριέρα και πολλά λεφτά και αποφεύγει τη σύλληψη εδώ και δεκαετίες. Ο Ρομάν Πολάνσκι βίασε ένα παιδί. Πώς να το κάνουμε δηλαδή. Β-ί-α-σ-ε-έ-ν-α-π-α-ι-δ-ί.

2. Θα του πάρει ο διάολος τον πατέρα του Facebook που με έχει πρήξει με τις διαφημίσεις των υποψηφίων του ΛΑΟΣ. Offensive τις ανεβάζω, offensive τις κατεβάζω, εκεί αυτό, επιμένει. Αν έχετε twitter κάντε search "#toraxeris". Εκπληκτική συλλογή προεκλογικών συνθημάτων με ρίμα, κατά το "τώρα ξέρεις, Γιώργος Καρατζαφέρης", αν πρόεδρος του ΛΑΟΣ δεν ήταν ο χέρης χέρης αλλά η Παρθένα Φουντουκίδου, ο Αλαβάνος, ο Ντουντού και άλλοι γνωστοί ηθοποιοί.

3. Μαθαίνω ότι οι Πασόκοι έχουν αρχίσει ήδη να τάζουν σε διάφορους το Εθνικό Θέατρο και το Φεστιβάλ Αθηνών. Εδώ και βδομάδες. Και μόνο που φαντάζομαι τις φάτσες τους να τους τρέχουνε τα σάλια καθώς ακονίζουν τα μαχαιροπίρουνα, μου 'ρχεται ν' αλλάξω γαλαξία.

4. Το μεσημέρι έπιασα τον εαυτό μου να βλέπει Τατιάνα Στεφανίδου. Με volume. Η απέχθεια προς την εργασία έχει καταστροφικές για την υγεία συνέπειες. Μόνο αυτό έχω να σας πω.

5. Στο Love Bites, το νέο ριάλι του ΑΝΤ1, τρεις στους τέσσερις άντρες φοράνε πουκάμισο ανοιχτό μέχρι τη μέση, με ένα κομποσκοίνι κι ένα σταυρό να κρέμεται στο δασύτριχο στήθος τους. Οι ανθρωπολόγοι του μέλλοντος θα προβληματιστούν.

6. Αυτή η ιστορία με τους τρομοκράτες της κατσαρόλας βρομάει πάρα πολύ. Σκέφτομαι την κοπελίτσα. Μπορεί να είναι τόσο ηλίθια που να είναι όντως μπλεγμένη. Αλλά μπορεί και να έπιασε απλώς τον λάθος γκόμενο. Πώς επιβιώνεις από κάτι τέτοιο;

7. Ο Καραμανλής ψωνίζει γραβάτες απ' τα καλάθια; Δεν εξηγείται αλλιώς. Πότε θα πει κάποιος στον Τσίπρα να μη φοράει άσπρο πουκάμισο με σακάκι χωρίς γραβάτα; Φόρα ένα χρωματιστό πουκάμισο και πέτα τα σακάκια, καλέ μου άνθρωπε, τι παριστάνεις; Περιμένεις να μας ψηφίσουν οι νοικοκυραίοι επειδή φοράς σακάκι; Η καρδούλα της Αλέκας μου χάρισε ένα σετ νέων κοιλιακών. Επίσης λατρεύω σκηνή με ΓΑΠ που φοράει το σακάκι και τινάζει τους ώμους σε σλόου μόσιον αλά Μάτριξ στο είμαι-ο-λευκός-ομπάμα-χωρίς-την-εξυπνάδα-και-τις-ηγετικές-ικανότητες σποτ του ΠΑΣΟΚ. Αυτό που μας λέει στο τέλος "πάμε;". Good times.

8. Τα 'γραψα όλα μαζεμένα κι έβγαλα το άχτι μου.

Let me swing with you

Στην αρχή χάθηκα γιατί δούλευα. Μετά σταμάτησα να δουλεύω και χάθηκα γιατί χάθηκα... Γιατί δεν είχα τίποτα να πω. Μετά βρέθηκα. Για πρώτη φορά, κι ελπίζω για πάντα. Και χάθηκα γιατί με είχαν βρει.

Και τώρα, αν έχει μείνει ακόμα κανένας εκεί έξω να διαβάζει, θα προσπαθήσω λίγο λίγο να επιστρέψω. Αργά αργά και ψάχνοντας, γιατί τώρα όλα είναι λίγο αλλιώς. Λίγο βαθύτερα.

So long

Ίσως ο πρώτος (εικονικός) άντρας που θυμάμαι να ερωτεύτηκα, όταν ήμουν στην πρώτη γυμνασίου και είδα το Dirty Dancing για πρώτη φορά. Τότε που δεν καταλάβαινα γιατί της έβγαζε τη μπλούζα και είχε χρειαστεί να ρωτήσω τους άλλους, που αναγκάστηκαν να βρουν κάτι να μου απαντήσουν και μου είπαν "για να χορεύει πιο άνετα"...



Νομίζω ότι ο καλύτερος ρόλος του είναι ο Bohdi στο Point Break της Κάθριν Μπίγκελοου, μια ταινία που αν δεν έχετε δει, κάντε μου τη χάρη να τη δείτε κάποια στιγμή, έχει τα ελαττώματά της (κυρίως από πλευράς υποκριτικής, εξάλλου πρωταγωνιστεί ο Κιάνου Ριβς, οπότε αναμενόμενο), αλλά είναι απ' τις Β movies που αγαπώ πολύ.

Δεν ξέρω για σας, αλλά αν και αναμενόμενος, αφού βασανιζόταν τόσα χρόνια, εμένα με στεναχώρησε ο θάνατός του. Λίγη ακόμα παιδική ηλικία μου has been put in the corner for ever.

Ψιτ!

Και ναι, υπάρχω ακόμα. Όσοι από σας πεθαίνατε από την αγωνία να διαβάσετε καινούργιο ποστ μου (ελάτε, παραδεχτείτε το, το ξέρω ότι είστε εκεί έξω) έχετε τώρα αυτή την υποψία ποστ να σας παρηγορεί.

Δεν μπορώ να γράψω τίποτα ιδιαιτέρως βαθυστόχαστο (σε αντίθεση με όλες τις άλλες φορές) γιατί ο εγκέφαλός μου έχει καεί απ' τη δουλειά, και δεν προβλέπεται να πέσει η θερμοκρασία any time soon.

Θα με ξαναδείτε όταν η δουλειά μπει σε μια σειρά (σύντομα, παρακαλώ) και μπορέσω να ξαναασχοληθώ με οτιδήποτε άλλο.

Πάντως, για να μη λέω και ότι ήρθαν τα πάνω κάτω, εξακολουθώ να κάθομαι όλη μέρα μπροστά σε έναν υπολογιστή και να ψάχνω στο ίντερνετ. Μόνο που τώρα κάποιος με πληρώνει. And that's a good thing.

Η Ρωμιοσύνη

Εχτές στο Ηρώδειο, συναυλία του Θεοδωράκη για τα εκατό χρόνια του Ρίτσου. Το θέατρο γεμάτο, οι θεατές σε καλή διάθεση, τραγουδάνε, κρατάνε το ρυθμό με παλαμάκια, συγκινούνται όταν ο Θεοδωράκης υποβασταζόμενος φτάνει από τον θώκο κοντά στη σκηνή (δεν άντεξε να κάνει όλο το δρόμο που χρειαζόταν για να ανέβει επάνω) και τραγουδάει μερικούς στίχους από το Όταν σφίγγουν το χέρι, σηκώνονται όρθιοι για να τον χειροκροτήσουν, είναι ευγενέστατοι όταν φεύγουν, ευχαριστούν και καληνυχτίζουν τους ταξιθέτες.

Και όταν φεύγουν, μιλάμε για τεσσεράμισι χιλιάδες κόσμο, αφήνουν πίσω τους ένα τοπίο σπαρμένο με άδεια μπουκαλάκια νερό, πεταμένα εισιτήρια, τσόφλια από φιστίκια (!), φλάιερ για μελλοντικές παραστάσεις, χαρτομάντιλα, ένα απέραντο σκουπιδαριό.

Τη Ρωμιοσύνη λοιπόν μην την κλαις, εκεί που πάει να σκύψει θυμάται ότι σίγουρα θα υπάρχουν καθαρίστριες να μαζέψουν τη βρωμιά της, πετιέται αποξαρχής και σηκώνεται και φεύγει πολύ ευχαριστημένη από τον εαυτό της που είναι τόσο καλλιεργημένη.

Η Ρωμιοσύνη αισθάνεται πολύ περήφανη για το Ηρώδειό της και προφανώς έχει το δικαίωμα, ως Ρωμιοσύνη, να το καταντάει χωματερή, μιας και θα το καθαρίσουν οι αλλοδαπές (ως επί το πλείστον) καθαρίστριες, που όταν εμείς χτίζαμε Ηρώδεια αυτές μαζεύανε από κάτω βελανίδια, οπότε πρέπει να 'ναι κι ευχαριστημένες που τις αφήνουμε να μαζέψουν τώρα και τα σκουπίδια μας.

Στη φωτό το Ηρώδειο στα μέσα του 19ου αιώνα, από τη Βικιπαίδεια.

Προβληματίζομαι

Που είναι Ιούνιος κι εγώ θέλω ήδη να κάνω όλη μέρα αυτό που κάνει η κοπελίτσα στη φωτογραφία είναι πρόβλημα, ε;

Που δεν έχω μπανιέρα στο σπίτι (ή τουλάχιστον μπανιέρα που να χωράει όποιον έχει περάσει τα 5) είναι πρόβλημα, ε;

Που πρέπει να σηκωθώ μέσα στη λάβρα να πάω στη μία από τις δύο καινούργιες μου δουλειές, η οποία διαδραματίζεται (sic) στο ύπαιθρο είναι πρόβλημα, ε;

Που μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι το 'χω παραρίξει στη σοβαρότητα εδώ μέσα είναι πρόβλημα, ε;

Ντάξει, έχω πολλά προβλήματα, το ξέρω, και το τελευταίο το λύνω με αυτό το εμβριθές ποστ, αλλά μήπως μπορεί κάποιος άλλος να μου λύσει το πιο επείγον άμεσα; Να με διακτινίσει στη δουλειά; Damn you, Scottie, beam me up επιτέλους!

Καιρός να φεύγουμε κι εμείς σιγά σιγά;

Ελπίζω να είστε ευχαριστημένος, κύριε Λαζόπουλε. Κι εσείς, κύριε Πρετεντέρη (είμαι σίγουρη πως είστε). Ελπίζω να είναι όλοι οι κήρυκες της αποχής ικανοποιημένοι. Ελπίζω οι φίλοι μου που δεν πήγαν να ψηφίσουν γιατί πήγανε τριήμερο ή γιατί βαριόντουσαν να σηκωθούν από τον καναπέ ή γιατί νομίζουν πως είναι πολιτική στάση, να αισθάνονται καλά.

Εγώ, πάλι, δεν αισθάνομαι καθόλου καλά. Δεν καταλαβαίνω τίποτα πια. Ή μάλλον, καταλαβαίνω απολύτως, και γι' αυτό φοβάμαι. Και γι' αυτό θέλω να φύγω. Αλλά δεν ξέρω αν πρέπει. Κάτι μου λέει ότι δεν πρέπει. Κάτι μου λέει ότι πρέπει να μείνω να δω το ζόφο που έρχεται. Να το ζήσω κι αυτό και να το παλέψω στ' αλήθεια αυτή τη φορά κι όχι απ' την καρέκλα μπροστά στον υπολογιστή μου.

Για ένα όμως είμαι σίγουρη. Όταν το Σεπτέμβρη θα έχουμε κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-ΛΑΟΣ, μην ακούσω κανέναν απ' αυτούς που δεν ψήφισαν να οδύρεται για την κατάντια της χώρας. Μην ακούσω διάφορους προοδευτικούς πολίτες που κολύμπαγαν στις ευρωεκλογές να θρηνούν για την πρώτη επίσημη ακροδεξιά κυβέρνηση της Ελλάδας από τη μεταπολίτευση και μετά. Μην ακούσω. Γιατί το 'χω ξαναπεί: η δημοκρατία συγχωρεί. Εγώ όμως όχι.


Αυτή η μέρα πέρασε χωρίς καμιάν απόχρωση
Τόσο διαφορετική από τις άλλες μέρες
(ίσως η απαρχή ομοίων ημερών)
έσβησεν έτσι ανάλαφρα όπως ήρθε
χωρίς να παιχνιδίσει ο ήλιος στα κλαδιά
Τράβηξε τις κουρτίνες της με διάκρισην η νύχτα.
....................................
έτσι έπεσε ένα φύλλο από το καλαντάρι
Δίχως τον παραμικρότερο ήχο
(Χάθηκε και δεν ψάξαμε να το βρούμε)
έμεινε το συρτάρι μας όπως το αφήσαμε.
Ίσως -λές- πως δεν ήτανε καν μία μέρα
Μόνο που σήμερα φωνάζουν αρνητικά οι αριθμοί
Το ρολόι γυρισμένο ένα ακόμη εικοσιτετράωρο
-Λές- πως περάσαμε ασυνείδητα τα μεσάνυχτα
έναν ολόισιο ασφαλτοστρωμένο δρόμο.

Μανόλης Αναγνωστάκης