Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2008

Δώσε θάρρος στο χωριάτη και θα γράφει μέχρι αύριο

1. Σας έλειψα; Εμένα μου λείψατε. Πότε το 'να, πότε τ' άλλο, δεν κατάφερνα να γράψω τίποτα. Μια γιατί πραγματικά δεν είχα τι να γράψω, μια γιατί δεν είχα πρόσβαση στον υπολογιστή, μια γιατί δεν προλάβαινα, μια γιατί έλειπα στο χωριό μου (θα δείτε παρακάτω).

2. Έχω πάθει υστερία, αυτή τη φορά για τις αιτήσεις του ΑΣΕΠ. Δεν είναι τίποτα, θα μου περάσει. Μέχρι την επόμενη φορά που θα με πιάσει...

3. Πολλοί οι απόντες, που με την άγρια απουσία τους έκαναν το όνειρο εφικτό.



Μέχρι την τελευταία στιγμή περίμενα να πάει κάτι στραβά. Και οι επιφυλάξεις πολλών (και μερικές δικές μου) για το μέλλον δεν έχουν καμία σημασία. Ζήσαμε το αδιανόητο. Ζήσαμε να δούμε μπροστά στα μάτια μας το όνειρο, που για μια ευλογημένη φορά δεν έμεινε όνειρο. Όλα τα άλλα τα σάρωσαν τα δάκρυα εκείνης της βραδιάς.



4. Ορκίστηκα. I swear. Ευτυχώς δεν υπάρχουν φωτογραφικά ντοκουμέντα.

Επειδή από προηγούμενη εμπειρία ορκομωσίας φίλης είχα δει τι παίζει, είπα να βάλω τα καλά μου. Ένιωθα σαν να 'χα πάει το προηγούμενο βράδυ στη Ζήνα (όχι τη warrior princess, την άλλη) και να 'χα έρθει κατευθείαν στο σεπτό τούτο τέμενος των Μουσών, όπως αποκαλούσε ο όρκος το Πανεπιστήμιο.

Ο όρκος στην καθαρεύουσα. 30 χρόνια μιλάμε επίσημα δημοτική, το ελληνικό πανεπιστήμιο ακόμα να πάρει πρέφα.

Φορέσαμε τήβενο και καούκα. Αφού τη φορέσαμε και ορκιστήκαμε, μας ενημέρωσαν ότι δεν ήταν υποχρεωτική.

Η κοσμήτορας μας είπε ότι είναι μια σημαντική μέρα, όχι μόνο γιατί ορκιστήκαμε αλλά και γιατί στην Αμερική βγήκε ο Μπάρακ (sic). Είπε κι άλλα πολλά ασυνάρτητα η καημένη. Χάσκαμε κάτω απ' τα μουστάκια και τις καούκες μας.

Όταν μας είπαν ότι μπορούμε να ορκιστούμε στην Αγία Τριάδα ή να κάνουμε πολιτικό όρκο και μας έδειξαν τη διαφορά στη χειρονομία, μία πτυχιούχα πλέον θεατρολόγος πετάχτηκε και αναφώνησε "Να συνεννοηθούμε να κάνουμε όλοι το ίδιο για να φαίνεται ωραίο!". Κόντεψε να μου 'ρθει κόλπος.

Απέφυγα να πω στην κοσμήτορα και στον πρόεδρο του τμήματος "I do", όπως με είχε συμβουλέψει η μάνα μου. Επίσης συγκρατήθηκα και δεν έβγαλα το λόγο αποδοχής του Όσκαρ που είχα προετοιμάσει. Το ψιλομετάνιωσα, να σας πω την αλήθεια.

Η θεια μου μου έκανε δώρο ένα σταυρό. Κύριος οίδε για ποιο λόγο. Ίσως νόμιζε ότι με ξαναβαφτίσανε. Κόντεψε να μου 'ρθει κόλπος. Συγκρατήθηκα και ήμουνα κιουρία.

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι θα 'πρεπε να μου είχανε δώσει κάτι τις παραπάνω από ένα κωλόχαρτο, όπως μια τιμητική πλακέτα μακροχρονιότερης παραμονής σε σχολή. 12 χρόνια δεν είναι και λίγα. Καμία αναγνώριση. Δεν υπάρχει κράτος.

5. Φθινόπωρο στα Τζουμέρκα (στην Ήπειρο, βρε αγεωγράφητα!).




Κάντε κλ(ι)ικ, έχω βγάλει ωραίες φωτογραφίες. Δε θέλω ου.





Μπριζόλες και παϊδάκια. Ναι, είμαι άθλια.



Ο Άραχθος. Τα ποτάμια μας έχουν τα πιο όμορφα ονόματα.



Το ιστορικό γεφύρι της Πλάκας, δίπλα στο χωριό μου. Εδώ συναντήθηκε ο Άρης με το Ζέρβα το Φλεβάρη του '44 και υπέγραψαν τη Συμφωνία της Πλάκας. Το σπίτι όπου έγινε η συνάντηση είναι δίπλα στο γεφύρι και πρόσφατα το αναστήλωσαν.

Όποιος έχει γκομενάκι να το πάρει και να πάει σουκού στο Δασικό Χωριό στον Καταρράχτη (νομός Άρτας). Τέτοια εποχή για κοκκινοκίτρινες φλόγες παντού μέσα στο πράσινο, το χειμώνα για χιόνια κι αντάρες και την άνοιξη για νερά. Νεραααααά να δουν τα μάτια σας.





Θέα απ' το Δασικό Χωριό.

6. Εδώ τελειώνει αυτό το ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή ποστ. Είδες, άμα έχεις καιρό να γράψεις; Είπαν της γριάς να χέσει κι αυτή...

Πάντα σικ η φίλη σας η winnie, δεν έχετε παράπονο!

9 σχόλια:

alepou είπε...

Ωραίο winnie (μου έλειψες ούτως ή άλλως). Πάντως, όταν ορκίστηκα εγώ, δεν είχαμε τηβέννους κλπ. Όμως είχαμε την υπόσχεση μιας περγαμηνής σε πάπυρο. Την πληρώσαμε, αλλά ουδέποτε τη λάβαμε.

alepou είπε...

Α, ξέχασα να σε συγχαρώ!

Maf είπε...

Συγχαρητήρια!!!! Αντε και στα δικα μας οι... χωρίς πτυχίο ακόμη...

χμμμμ! είπε...

Δεν έχω από πού ν'αρχίσω και πού να τελειώσω ολόκληρο κουβερλί έχεις γράψει!
1. Και μας μάς έλειψες!
2. Να μη σε πιάνει υστερία καθώς γνωρίζεις καλά υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πραγματικούς λόγους υστερίας για τις αιτήσεις...
2. Ήμασταν όλοι Αμερικάνοι την ημέρα των εκλογών. Μικρός που είναι ο κόσμος!
3. Δυστυχώς, ενημερώθηκα 5 χρόνια μετά ότι θα μπορούσα να είχα αποφύγει την έσχατη στιγμή εξαθλίωσης, φορώντας τηβένους και καούκες καθώς και την ντροπιαστική ερώτηση μαθήτριάς μου: Τί είστε εδώ ντυμένη? (εμένα υπάρχει και φωτογραφικό ενστεντανέ)
4. Ωραία τα Τζουμέρκα! Το μόνο που μας λείπει είναι το γκομενάκι να το εκδρομιάσουμε και ένας χασάπης να ετοιμάσει τα κοψίδια. (από τα αιγοπρόβατα όχι από το γκομενάκι, αυτό θα το κάνουμε εμείς)
Πάντα επιτυχίες και πάντα σικ σου ευχόμαστε!!!

winnie είπε...

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους αγαπητούς μου αναγνώστες για τα συγχαρητήργια! Περάσαμε καλά στα παρασκήνια κι αυτό βγήκε και προς τα έξω.

Δυστυχώς δεν σκέφτηκα να βγάλω φωτό-πλάτη με την τήβενο και την καούκα! Γαμώτο! Και θα 'χε τέλεια λεζάντα: "Ορκισθείσα καταγγέλλει συνομωσία σιωπής για το dress code της σημαντικότερης μέρας της σταδιοδρομίας της".

κόκκινο μπαλόνι είπε...

τι είσαι συ ρε αδερφάκι μου!!! πάνω που είμαι στα ντάουν, βάζω ποίηση και με έχει συγκινήσει και ένας συκοφάγος, έρχομαι από δω και πεθαίνω στα γέλια.
1ον: τι ορκίστηκες; Ορκίστηκες ορκίστηκες; και το έχασα;;;Ωχου τα χάλια μου
2ον: Μαλακία που δεν έβγαλες οσκαρικό λόγο για να με ευχαριστήσεις και δημόσια για τη συμβολή μου στην επίτευξη αυτού , του ομολογουμένως δύσκολου, στόχου!!
3ον: Σε τι κόσμο ζούμε που συναντάμε αγελάδες και κατσικάκια και βλέπουμε σ'αυτά παΐδια και μοσχαρίσιες; (πέθανα)
4ον: Hasta siempre, amica companera. Πάμε να φάμε τεκνά στα Τζουμέρκα

winnie είπε...

Κόκκινο Μπαλόνι, αφού ξέρεις ότι είμαι προβοκατόρισσα και στην πραγματικότητα η μόνιμη στάση μου απέναντι στα ζα είναι "Αχου το! Τι γλυκούλι! Γούτσου γούτσου!".

Κάποια στιγμή πρέπει να πάμε στα Τζουμέρκα, με ή χωρίς τεκνά (με, με)!

Ανώνυμος είπε...

Έχω κι εγώ τις ρίζες μου στην Ήπειρο. Τα βουνά είναι ξεκάθαρα και ο αέρας σκληρός.
Σημαίνει, όταν είμαι εκεί πάνω πονάω στο στήθος, σαν κάθε ανάσα να είναι και μια μεγάλη απόφαση.

Κατερίνα

winnie είπε...

Κατερίνα, τι ωραίο σχόλιο! Τα θεμέλιά μου στα βουνά...