Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2008

Διάφορα ξεκάρφωτα & μπλογκοπαίχνιδο



1. Η γυναίκα του Άδωνη Γεωργιάδη, που έχει σπουδάσει Μπετόβεν στη Νέα Υόρκη (η Νέα Υόρκη το ξέρει;), μας απειλεί με τηλεοπτική καριέρα και δίνει συνέντευξη στο On-Off της Ελευθεροτυπίας.

Ξεπερνάω όλα τα ξεραστικά που λέει (γιατί τι άλλο περιμέναμε να λέει;) και μένω σ' αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο: Σ' όλη τη συνέντευξη υπάρχει η κλίση του ονόματος ο Άδωνις, του Αδώνιδος, τον ΑδωνιΝ!!!! Ούτε παραγγελία να το 'χε κάνει ο Γιάννης Χάρης το παράδειγμα αυτών για τα οποία μιλάει στις δύο τελευταίες επιφυλλίδες του!

Και επειδή ξέρω λίγα πράγματα από το πώς λειτουργεί η διόρθωση στις εφημερίδες, και δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι ο διορθωτής αποφάσισε να το γυρίσει στα αρχαία, πάω στοίχημα πως η κλίση είναι παραγγελιά από τον ίδιο τον ΆδωνιΝ, και τους τη φορέσανε καπέλο. Άλλη μια απογοήτευση απ' την Ελευθεροτυπία, που τα τελευταία χρόνια μας τις σερβίρει απλόχερα.



2. Είμαι ερωτευμένη με τον Τζέρεμι Πίβεν. Πάντα μου άρεσαν οι κοντοί (για την ακρίβεια μου έβγαιναν κοντοί, δεν το έκανα επίτηδες), νευρικοί, αστείοι, και -φαινομενικά τουλάχιστον- έξυπνοι άντρες. Για τσεκάρετε το Entourage!

3. Η σταδιακή μετατροπή του Θόδωρου Ρουσόπουλου σ' αυτό που φαντάζομαι ότι στην πραγματικότητα πάντα ήταν είναι ένα απ' τα πιο παράδοξα/συναρπαστικά πράγματα που έχω δει να συμβαίνουν στη δημόσια ζωή. Όταν τον ξέραμε ως δημοσιογράφο, ήταν συμπαθής, νηφάλιος, αξιόπιστος. Ήταν όπως είναι σήμερα (στα δικά μου αφελή μάτια τουλάχιστον) ο Τσίμας. Φαντάζεστε να ξυπνήσει μια μέρα κι ο Τσίμας και να έχει μεταμορφωθεί σε κατσαρίδα; Κάποιος πρέπει να γράψει ένα βιβλίο για το Θόδωρο Ρασπούτιν. Η πτώση του θα είναι μέρα για σαμπάνιες, κι ελπίζω ότι δε θ' αργήσει.

4. Το Κοκκινογούλι, που όπως θα διαβάζετε μόλις διορίστηκε στο Δημόσιο και είναι πνιγμένο στη δουλειά (μην κόψεις τις φλέβες σου ακόμα, παντζαράκι!), περνάει περίοδο παιδικής χαράς κι όλη την ώρα παίζει μπλογκοπαίχνιδα.

Ιδού το νέο: 7 αλήθειες μου.

α) Όταν είμαι στο σουπερμάρκετ και τσουλάω το καρότσι, παριστάνω ότι οδηγώ, και αυτοθαυμάζομαι για το πόσο καλά τα καταφέρνω. Τσαντίζομαι όταν η μάνα μου θέλει να ακουμπάει το χέρι της στο όχημα. Οδηγώ τώρα, λέμε!

β) Το πρώτο πράγμα που διαβάζω στις κυριακάτικες εφημερίδες είναι τα τηλεοπτικά περιοδικά, αν και βλέπω σπάνια τηλεόραση. Διαβάζω όλες τις περιγραφές για όλες τις ταινίες της εβδομάδας, σε όλα τα προαναφερθέντα περιοδικά.

γ) Σε μια προηγούμενη ζωή ήμουν άντρας και ήμουν γκέι. Στάνταρ.

δ) Τις περισσότερες φορές διαγράφω τα "αστεία" chain mail από φίλους χωρίς να τα διαβάσω. Το ίδιο και με τα applications στο facebook. Ναι, είμαι πολύ κακιά.

ε) Ο μεγάλος μου καημός σ' αυτή τη ζωή είναι ότι δεν έχω κανένα ταλέντο στις τέχνες. Και όταν λέω ταλέντο, εννοώ ταλέντο, όχι να τα κουτσοκαταφέρνω. Υποκριτική, τραγούδι, ζωγραφική, φωτογραφία; Τίποτα; Έστω κάτι μικρό; Γιατί δηλαδής;

στ) Όταν πήγαινα λύκειο φορούσα πάντα μαύρα, σκισμένα τζιν, Doc Martins (αγαπημένα '90s) και κάνα δυο νεκροκεφαλές, ήμουνα πάντα μουτρωμένη και το έπαιζα σκληρή και αδιάφορη, αλλά ταυτόχρονα έκλαιγα με το Dirty Dancing, έβλεπα Beverly και ήμουνα πάντα ερωτευμένη μέχρι δακρύων με τουλάχιστον 2 αγόρια (ενίοτε και 4-5), που αν τα δω τώρα θα γελάω μέχρι αύριο. Αχ, τα νιάτα.

ζ) Παρόλο που είμαι πολύ ευσυγκίνητη και πολύ αγαπησιάρα (κι έχω καταναλώσει άπειρες ρομαντικές κομεντί), στην πραγματική ζωή δεν τα πάω καλά με τους συναισθηματισμούς και μου λείπει η ικανότητα για το μελόδραμα. Το ότι το 90% των φίλων μου είναι ξαδέρφια του Αλμοδόβαρ είναι η εκδίκηση του σύμπαντος, να υποθέσω;

Δεν καλώ κανέναν προσωπικά, σ' όποιον άρεσε, να παίξει!

6 σχόλια:

kokkinogouli είπε...

Σουμάχερ του σουπερμάρκετ! Το πιο ωραίο είναι να έχει μεγάλους διαδρόμους, σαν το Carrefour, να μην έχει πολύ κόσμο και αφού δώσεις ώθηση να πατήσεις πάνω του και να τρέχεις με αυτό!!!
Τέλειο, ετών τλία

winnie είπε...

Ναι, ναι, τλία!

tsok είπε...

- Jeremy Piven έχει και στο Ellen από σαιζόν 4 και μετά, νομίζω. (deGenerεs = προσωπικό κόλλημα και early crush)
- τα δικά μου τα μάρτινς τα φοράω ακόμη (εκτός αν έχω ποδαρόδρομο, καλέ πως την παλεύαμε στα 16 που τα φορούσαμε ως και στην παραλία!)
- διαβάζω επίσης πρώτα τα τηλεπεριοδικά (από τη στήλη της Πετρούτσου ξεκινάω συνήθως) και νόμιζα πως είμαι η μόνη. Άσε που κυκλώνω τις ενδιαφέρουσες ταινίες (τις οποίες εννοείται ότι δεν βλέπω ποτέ).
- αυτό που μου τη δίνει στο ρουσόπουλο είναι ότι δεν ξέρω αν κάποτε ήταν κανονικός ή αν πάντα μας δούλευε. Ήταν εξαιρετικός στο 7 + 7 ο παπάρας!
- κάτι τύπους σας τον Άδωνιν εκτός από φωτιά και τσεκούρι τους χρειάζονται καθημερινές κολονοσκοπήσεις και κλύσματα. Είναι τόσο εμετικός που θέλω πιάσω προσωπικά τους ψηφοφόρους του και να διαπιστώσω αν όντως ανήκουν στο ανθρώπινο είδος.

in a nutshell: winnie μήπως έχεις χαμένη αδερφή;

winnie είπε...

Tsok μου! Χαμένη μου αδερφούλα! Είδες, τίποτα δεν είναι τυχαίο!

Ellen έβλεπα όταν το παιζε κάποιο ελληνικό κανάλι, αλλά πάνε χρόνια, και γω τη συμπαθώ και έχει πολύ γέλιο. Ο Τζέρεμι (αχ!) θα πρέπει να είναι νιάνιαρο εκεί.

Τα μάρτινς τα έκοψα όταν, μετά τα 18, έκανα μια στροφή προς την κομψότητα (όποιος με ξέρει προσωπικά παρακαλώ να μη γελάει δυνατά).

Φυσικά η Πετρούτσου είναι η πρώτη μου επιλογή, φυσικά δεν βλέπω ποτέ καμία ταινία απ' αυτές που πέρασα 2 ώρες την Κυριακή να διαβάζω την κριτική τους.

Μα γι' αυτό τον λέω εγώ Ρασπούτιν τον Ρουσόπουλο! Είναι δυνατόν; Δεν ξέρω τι είναι πιο τρομαχτικό, να ήταν κάποτε κανονικός ή να μας δούλευε και τότε;

Όσο για τον ΆδωνιΝ,μαζί σου! Εκεί στην κολονοσκόπηση, μπορούμε να του χώσουμε ένα τεράστιο Ν (απ' αυτά για τους νέους οδηγούς) στον -ώπα, αυτολογοκρισία, με συγχωρείτε, παρασύθηκα!

kokkinompaloni είπε...

Συμφωνώ με το παντζάρι. Απόλυτα!

Θράσος είπε...

Μου αρέσουν τα ξεκάρφωτα.Ξελαμπικάρουν το μυαλό...
Δύσκολος μήνας ο Οκτώβριος, όπως και ο Σεπτέμβριος...