Σε λίγο θα ξημερώσει

Και φρόντισε να είσαι καλύτερη από την Τρίτη. Σιχαίνομαι όταν είμαι κι άλλα άσχημα νέα σε μια μέρα γεμάτη άσχημα νέα.

Eye Candy and random list

Τα 5 πράγματα (είμαι εγκρατής) που θα ήθελα να συμβούν ως διά μαγείας αυτό το καλοκαίρι (αλλά δεν πρόκειται):

1. Να κερδίσω το Τζόκερ (από 500.000 και πάνω).

2. Να μ’ ερωτευτεί ο άντρας της ζωής μου (ο Μάθιου Φοξ αυτή την περίοδο).

3. Να πάω στη Νέα Υόρκη.

4. Μετά τη Νέα Υόρκη, να πάω να σαπίσω σε κάποια παραλία (με τον Μάθιου).

5. Να τελειώσω το πανεπιστήμιο.

Ευσεβείς πόθοι κάτω απ' τις λεύκες

Τα 10 καλύτερα πράγματα που είχα να κάνω αυτή τη στιγμή αντί να δουλεύω:

1. Να βλέπω προκριματικούς Γιουροβίζιον (shamelessly).
2. Να περιμένω τον σουβλατζή.
3. Να πλένω τα πιάτα μου (νοτ).
4. Να βλέπω μαλακίες στο YouTube.
5. Να τελειώνω το βιβλίο που διαβάζω.
6. Να κοιτάω τον τοίχο.
7. Να χάσκω με τη Γ.
8. Να διαβάζω μπλογκ για το America’s Next Top Model, και μιας και έχει τελειώσει για φέτος, να διαβάσω για όλους τους προηγούμενους κύκλους.
9. Να βλέπω για χιλιοστή φορά Friends (θα μιλήσουμε γι’ αυτό άλλη φορά).
10. Να παίζω Jojo’s Fashion Show (you don’t wanna know).

Old style

Το καθιερωμένο ποστ κλεισίματος απόψε έρχεται αργά, γιατί προβλέπεται να μας βρει η αυγή. Βλέπω το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και με πιάνει μια λαιμαργία να δω τα πάντα, από ελληνικό θέατρο μέχρι κινέζικη όπερα. Ξέρω πως στο τέλος το πιθανότερο είναι ότι δε θα δω τίποτα, ή σχεδόν τίποτα. Θα ‘θελα άδεια όλο το καλοκαίρι και ένα μπάτζετ 1000 ευρώ, για να κάνω μόνο αυτό. Να τρέχω από την Πειραιώς στο Σχολείον και κάθε Σαββατοκύριακο στην Επίδαυρο. Πέρσι είδα τη Φιόνα Σο στις Ευτυχισμένες Μέρες να παίζει τη συνονόματη κι αγαπημένη μου Γουίνι, πιο έρημη από ποτέ μέσα στον γιγάντιο χώρο της Επιδαύρου, με τη φωνή της να σου ξεριζώνει την καρδιά καθώς αντανακλούσε στο τοπίο, πιο οικεία ακριβώς γιατί το πρόσωπό της χανόταν στην απόσταση. Φυσούσε ένας τρελός αέρας που τότε δεν ξέραμε τι προμηνούσε και σήκωνε το χώμα του θεάτρου σε κόκκινα σύννεφα, τυλίγοντας τη Γουίνι και τον παλιό της τρόπο…

Όποιος δεν το είδε ας μην το χάσει φέτος.

I think this is the thing that wouldn't die

Προβλέπεται ολονυχτία. Όλη τη μέρα τρώω, και τώρα που θα έπρεπε να νυστάζω σαν τρελή, αρχίζει να με πιάνει υπερδιέγερση. Έχω διορθώσει υλικό για τέσσερα περιοδικά, ούτε το μισό δε θα μπει. Σιχαίνομαι τα αφιερώματα.
Επικρατεί μια σουρεαλιστική ατμόσφαιρα. Η Δ. κι εγώ μόλις τελειώσαμε ένα ντουέτο του Smelly Cat, μετά από request. Το ατελιέ μας έβαλε τις φωνές. Κατά τις 12 θα βάζουν αυτοί μουσική και θα τους βάζω εγώ τις φωνές. Η Α. λείπει. Πολύ.
Μόλις χλαπάκιασα ένα πιτόγυρο. Η διάθεσή μου παίρνει ασανσέρ κι ανεβοκατεβαίνει. Τη μια στιγμή είμαι μια χαρά, την επόμενη είμαι ο μανιακός δολοφόνος με το ηλεκτρικό πριόνι και θέλω να τους κάνω όλους κομματάκια. Κομματάκια όμως!
Αυτό είναι το πιο coitus interuptus ποστ που έχω γράψει. Δυο ώρες μου πήρε.

Enough Already!

Δε λέει να κλείσει το ρημάδι σήμερα... Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι κλείνουμε για μια βδομάδα. Αλλά η νύστα νύστα. Ο T. μου υποσχέθηκε λουκουμάδες στην Πανεπιστημίου άμα τελειώσουμε αλλά δε νομίζω ότι θα τους προλάβουμε ανοιχτούς. Θα προσπαθήσω να τον ψήσω να φάμε παγωτό στα ΜακΝτόναλντς και να πάμε σπίτια μας με τα πόδια.

Γράφω βλακείες γιατί θέλω να κατέβει το πουλί λίγο παρακάτω. Αγριεύομαι που το κοιτάω.