Guerilla

Επειδή δεν μπορώ να ανεβάσω το ποστ που θέλω πραγματικά να ανεβάσω γιατί είναι επικίνδυνο και θα πάρω φίλους στο λαιμό μου, και επειδή διατηρώ μια αμυδρή ελπίδα που τρεμοσβήνει ότι δε θα χρειαστεί τελικά να το ανεβάσω, γράφω σήμερα κάτι ασήμαντο για να επιβεβαιώσω στον εαυτό μου ότι υπάρχω πραγματικά, παρόλο που δεν με ξέρει κανείς, παρόλο που τη φωνή μου δεν την αφήνουν ν' ακουστεί, παρόλο που αποφάσισε κάποιος άλλος για μένα ότι δεν έχω το δικαίωμα να μιλάω. Σήμερα οι ανεμόμυλοι που κυνηγάω τόσα χρόνια φαντάζουν πιο μακρινοί απ' όσο συνήθως. Άλλα πού θα πάει. Κάποια στιγμή, εκεί που κανείς δε θα κοιτάζει προς το μέρος μου, πατώντας στις μύτες των ποδιών και αναπνέοντας ψιθυριστά, θα πλησιάσω αρκετά κοντά και θα τους αγγίξω.

Μικρή μου Νόρα...

Εχτές θυμήθηκα για άλλη μια φορά πόσο βλάκας είμαι που ξοδεύω τα λεφτά μου σε μαλακίες αντί να τα πηγαίνω Φεστιβάλ.

Το Κουκλόσπιτο ήταν ένα απ' τα καλύτερα πράγματα που έχω δει ποτέ στο θέατρο. Δε θέλω να πω πολλά γιατί θα χαλάσω την έκπληξη (όπως έκανε μία κριτικός σε ένα απ' τα free press, που έκατσε κι έγραψε στην παρουσίασή της την περιγραφή της παράστασης σκηνή σκηνή), αλλά μου έκανε φοβερή εντύπωση η απόλυτη έλλειψη σοβαροφάνειας.



Ποιος θα φανταζόταν στο ελληνικό θέατρο (την είπα την κακία μου) πως αυτό το έργο μπορεί να είναι τόσο αστείο χωρίς να το κάνεις παρωδία; Κι όμως, ήταν φοβερά αστείο, αλλά και τρομακτικό, υποβλητικό, πολύ πολύ συγκινητικό, και κυρίως συναρπαστικό. Δυόμιση ώρες Ίψεν και να μη βαρεθείς λεπτό. Όλα όσα τόλμησε να κάνει ο Μπρούερ λειτούργησαν στην εντέλεια, και όλες οι "σκηνοθετιές" για τις οποίες μπορεί να τον κατηγορήσει κανείς είχαν άμεση, οργανική σχέση με το έργο, έκτός από μία. Κι αυτή όμως ήταν τόσο ξεκαρδιστική, το γέλιο απ' το κοινό ήταν τόσο αυθόρμητο, που έδεσε μια χαρά.



Τι ανακούφιση ένας τόσο ταλαντούχος σκηνοθέτης και θίασος να μην παίρνουν τον έαυτό τους τόσο στα σόβαρα... Να μην ξεχνάνε στιγμή ότι, στο κάτω κάτω, παίζουμε τώρα εδω πέρα...



Και για το τέλος κάτι που είπε ο πρωταγωνιστής Μαρκ Ποβινέλι σε μια συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία, που μ' εντυπωσίασε:

Γιατί γίνατε ηθοποιός;

«Κάθε φορά που βγαίνω από την πόρτα μου βρίσκομαι ουσιαστικά στη σκηνή. Ολα τα βλέμματα είναι στραμμένα επάνω μου. Εξαιτίας του μεγέθους μου, τίποτε απ' ό,τι κάνω δεν περνά απαρατήρητο. Στη σκηνή, αντίθετα, έχω επιλέξει εγώ να με παρατηρούν οι άνθρωποι. Μπορώ να ελέγχω πότε θα γελάσουν μαζί μου, πότε θα με αγαπήσουν και πότε θα τρομάξουν. Θεωρώ αυτή τη δυνατότητα ευεργετική. Επιπλέον, ξέρετε, τα χειροκροτήματα, οι επευφημίες και η λατρεία δεν πληγώνουν!».

Ξεδιάντροπο προμόσιον φίλων και συνεργατών

Τρέξτε να δείτε την παράσταση Όλο και λιγότερες καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης απ' το Θεατρικό Οργανισμό Νέος Λόγος στο Στούντιο Μαυρομιχάλη. Το κείμενο του Κριμπ είναι τόσο παράξενο, τόσο ερεθιστικό και τόσο ενδιαφέρον, η παράσταση έχει απίστευτη ενέργεια και χαρά για τη ζωή, κάτι τόσο ακατέργαστο αλλά απόλυτα αληθινό… Δεν ξέρω κι εγώ τι είναι ακριβώς αυτό που λειτουργεί τόσο καλά, αλλά έχει συντελεστεί ένα μικρό θεατρικό θαύμα, που κανένας μας δεν είναι σίγουρος πώς ακριβώς συνέβη. Συνέβη όμως. Το καινούργιο θέατρο έχει κλιματισμό, αν και δεν τον χρειάζεται γιατί είναι ψυγείο από μόνο του, οπότε μην ανησυχείτε για τη ζέστη. Άντε, μια βδομάδα έμεινε, και δεν είμαι σίγουρη αν θα πάει του χρόνου.

P.S. Όχι, δεν έχω γράψει εγώ τις κριτικές στο Αθηνόραμα, είναι αληθινές!

Old style

Το καθιερωμένο ποστ κλεισίματος απόψε έρχεται αργά, γιατί προβλέπεται να μας βρει η αυγή. Βλέπω το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και με πιάνει μια λαιμαργία να δω τα πάντα, από ελληνικό θέατρο μέχρι κινέζικη όπερα. Ξέρω πως στο τέλος το πιθανότερο είναι ότι δε θα δω τίποτα, ή σχεδόν τίποτα. Θα ‘θελα άδεια όλο το καλοκαίρι και ένα μπάτζετ 1000 ευρώ, για να κάνω μόνο αυτό. Να τρέχω από την Πειραιώς στο Σχολείον και κάθε Σαββατοκύριακο στην Επίδαυρο. Πέρσι είδα τη Φιόνα Σο στις Ευτυχισμένες Μέρες να παίζει τη συνονόματη κι αγαπημένη μου Γουίνι, πιο έρημη από ποτέ μέσα στον γιγάντιο χώρο της Επιδαύρου, με τη φωνή της να σου ξεριζώνει την καρδιά καθώς αντανακλούσε στο τοπίο, πιο οικεία ακριβώς γιατί το πρόσωπό της χανόταν στην απόσταση. Φυσούσε ένας τρελός αέρας που τότε δεν ξέραμε τι προμηνούσε και σήκωνε το χώμα του θεάτρου σε κόκκινα σύννεφα, τυλίγοντας τη Γουίνι και τον παλιό της τρόπο…

Όποιος δεν το είδε ας μην το χάσει φέτος.