Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εγω. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εγω. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2008

Οδηγώ και δε σκέφτομαι, κι είναι αυτό επικίνδυνο


Όποιος μένει Πάτρα, μην κυκλοφορεί από Κουκούλι και πάνω τα πρωινά.

Η προειδοποίηση αυτή είναι μια κοινωνική προσφορά του Happy Days σε συνεργασία με το Υπουργείο Συγκοινωνιών.

Για κάποιον παρανοϊκό λόγο, πίστευα ότι μιας και έχω περάσει και τα 32 χρόνια της ζωής μου σε πολύ κοντινή συνάφεια με την οδήγηση, θα μου ερχόταν από φυσικού του. Guess what:


Δάσκαλος οδήγησης: "Όταν αλλάζεις ταχύτητες, μην κοιτάς το λεβιέ. Κοίτα μπροστά σου".
Εγώ: "Α, ναι".

Δάσκαλος: "Πήγαινε πιο δεξιά. Πιο δεξιά. ΠΙΟ ΔΕΞΙΑ".
Εγώ: "Μα πάω ντουγρού για το πεζοδρόμιο!"

Δάσκαλος οδήγησης: "Είσαι ενάμισι μέτρο μακριά απ' το πεζοδρόμιο. Είσαι στο αντίθετο ρεύμα!"
Εγώ: "Α, ναι".


Δάσκαλος: "Μην κοιτάζεις το δρόμο ακριβώς μπροστά απ' το καπό, λες και περπατάς. Κοίταζε ευθεία και μακριά".
Εγώ: "Α, ναι".

Δάσκαλος: "Θα στρίψουμε αριστερά. Τι κάνουμε για να στρίψουμε αριστερά;"
Εγώ: "Στρίβουμε αριστερά".

Δάσκαλος: "Πρώτα βγάζουμε φλας και κοιτάμε απ' τον καθρέφτη μην έρχεται κανείς".
Εγώ: "Α, ναι".


Δάσκαλος: "Πέρνα ελεύθερα".
Εγώ: "Μα έρχεται ένα τριαξονικό".
Δάσκαλος: "Το φορτηγάκι έρχεται από απέναντι και πηγαίνει κανονικά ευθεία στο ρεύμα του. Δε χρειάζεται να σταματήσεις και να περιμένεις να περάσει. Θα περάσει δίπλα σου."
Εγώ: "Α, ναι".

Εγώ: "Δεν με πας σε κανένα μέρος χωρίς άλλα αυτοκίνητα;"
Δάσκαλος: "Μέχρι να πάμε και να γυρίσουμε θα έχουν περάσει τα 45 λεπτά του μαθήματος. Το θέμα είναι να μάθεις να οδηγάς με άλλα αυτοκίνητα γύρω σου".
Εγώ: "Α, ναι".

Δάσκαλος: "Βάλε το δεξί σου χέρι στο χερούλι της πόρτας".
Εγώ: "Μάλιστα".

Δάσκαλος: "Αυτό είναι το αριστερό σου χέρι".

Εγώ: "Α, ναι".

Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου 2008

Το μικρό σπίτι χωρίς λιβάδι



Ζω στον πύργο της Βαβέλ. Η σύνδεσή μου πέφτει και ξανασηκώνεται κάθε μισάωρο, το 0πληκτρολόγιο μου ξ0ερνάει μ0ηδεν0ικ0ά0, ε0κατοντάδες μ0ηδενικ0ά στη σειρά,0 μηδενικ0ά ανάμεσα στα γράμματα0, η γιαγιά μου δεν ακούει, ο πατέρας μου επίσης δεν ακούει, αλλά και δεν καταλαβαίνει τι του λες, ή καταλαβαίνει μεν τι του λες, αλλά συνεχίζει να λέει αυτό που έλεγε εξαρχής, παρόλο που του έχεις ήδη απαντήσει, η Τζ. προσπαθεί να μιλήσει ελληνικά και τα κουτσοκαταφέρνει, οι φίλοι μου είναι μακριά και δεν τηλεφωνούν.

Κάνει μέρες ολοφώτεινου κρύου εδώ πάνω στην εξοχή, αντί να διαβάζω βλέπω σίριαλ, κι αν δεν είχα τα προβλήματα με τον υπολογιστή και το ίντερνετ δε θα γκρίνιαζα καθόλου, δε μ' ενοχλεί η έλλειψη επικοινωνίας, είμαι συνηθισμένη στο σουρρεαλισμό της οικογένειάς μου, που διασώζεται γιατί ευτυχώς διαθέτει χιούμορ. Αυτό το σπίτι είναι σαν τη σύνδεσή μου στο ίντερνετ, ανά μισάωρο τσακώνεται και ξεραίνεται στα γέλια εναλλάξ, πολλές φορές και ταυτόχρονα.

Σβήνω ένα ένα τα σκόρπια μηδενικά που φύτεψε το πληκτρολόγιό μου σ' αυτό το ποστ και ξαναδιαβάζω τι γράφω, δεν έχω στόχο, δεν έχω να πω τίποτα, νιώθω κενή και ελαφριά, με τρύπες ολοστρόγγυλες σαν τα μηδενικά μου, αλλά ήρεμη και καθησυχαστική και οικεία σαν κυριακάτικο σουφλέ και λίγο θλιμμένη, σαν εκείνη τη γαλάζια ώρα πριν βραδιάσει, την ώρα που σ' ένα σπίτι γεμάτο κόσμο κάποιος σίγουρα θα σε ρωτήσει αν θες καφέ.

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα έγραφα είναι ωραία να είσαι σπίτι, και θα εννοούσα ένα σπίτι όπου δεν είσαι μόνος. Για δες.

Τετάρτη 23 Ιουλίου 2008

The night owl says "who, who?"


Έχω αποκτήσει τα ωράρια της Χόλι Γκολάιτλι. Χωρίς την κομψότητα, τα πάρτι και τους πλούσιους κυρίους. Αλλά κοιμάμαι αφού ξημερώσει, γιατί όλο κάτι μ' ενοχλεί. Κυρίως ζεσταίνομαι ή αγχώνομαι ή με αποσπάει ο θόρυβος του δρόμου.

Απόψε, στο διαμέρισμα ακριβώς απέναντι απ' το παράθυρό μου, ένα ζευγάρι τσακώνεται στ' αγγλικά. Φωνάζουν πολύ, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι λένε, μόνο σκόρπιες φράσεις: "Why, why, why, why?" επιμένει εκείνη και "Is it my fault? It's not my fault, it's not my fault" ουρλιάζει σχεδόν αυτός.

Τους έβαλα κανά δυο φορές τις φωνές να shut the fuck up αλλά δεν μ' ακούνε, δεν το λέω και πολύ δυνατά, γιατί ντρέπομαι. Να 'χουν τον τσακωμό τους, να 'χουν και την τρελή από απέναντι να τους γκαρίζει. Το μυαλό μου φτιάχνει σενάρια, στήνω αυτί μήπως ο καυγάς ξεφύγει απ' τον έλεγχο, εκείνος ακούγεται έξαλλος, δεν την αφήνει σχεδόν καθόλου να μιλήσει. Τελικά σωπαίνουν, αλλά εμένα μ' έχουν ξυπνήσει για τα καλά. Thanks, you guys.

Αποφασίζω να σηκωθώ και να το πάω σερί, μπας και καταφέρω να έρθω στα ίσια μου και να κοιμάμαι μια κανονική ώρα. Φυσικά τώρα που κάθομαι στον υπολογιστή τα μάτια μου κλείνουν. Αν είχα να πάω στη δουλειά θα ήταν πιο εύκολο, τώρα που σέρνομαι όλη τη μέρα μες στο σπίτι θα πρέπει να δώσω μάχη για να μην κοιμηθώ.

Πιο μικρή συνήθιζα να το κάνω αυτό συχνά, άμα μ' έπαιρνε το πρωί. Αντί να κοιμηθώ μια ή δύο ώρες, το πήγαινα σερί, πήγαινα στη δουλειά και κοιμόμουνα κατευθείαν το βράδυ. Εκεί κατά τις έξι το απόγευμα ήθελα να πεθάνω, αλλά μετά μου πέρναγε ξανά. Βέβαια τότε η δουλειά μου δεν ήταν να διαβάζω, ήταν λίγο πιο ενεργητική, σε κράταγε ξύπνιο. Τώρα και έχω μεγαλώσει και το να κοιτάς την οθόνη του υπολογιστή επί 24 σχεδόν ώρες είναι εξοντωτικό.

Είναι ένα παράξενο καλοκαίρι. Άνεργη μετά από πολύ καιρό, και με το μέλλον αβέβαιο μετά από 3 σχεδόν χρόνια, ζω σε ένα αλλόκοτο limbo, απ' έξω είμαι τόσο ήρεμη που νομίζεις ότι έχω πέσει σε κατατονία, και μέσα στο κεφάλι μου τρέχουν πανικόβλητα χιλιάδες πράγματα, σαν εκείνα τα μικροσκοπικά ανθρωπάκια με την κεραία στο κεφάλι που παρίσταναν τους νευροδιαβιβαστές στο Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος που έδειχνε τη λειτουργία του εγκεφάλου. Χριστέ μου, τι συνειρμός ήταν τώρα αυτός;

Αυτό το ποστ από αλλού ξεκίνησε κι αλλού κατέληξε, αλλά δεν έχει σημασία. Έτσι κι αλλιώς, γι' αλλού κινήσαμε, κι αλλού η ζωή μας πάει (φιλοσόφησε ο βρυκόλακας).

Πέμπτη 12 Ιουνίου 2008

Η στιγμή


Την Τρίτη παραιτήθηκα από τη δουλειά. Θα κάνω άλλο ένα τεύχος και θα φύγω. Πρέπει να τελειώσω τη σχολή μέχρι τις 10 Ιουλίου και κάθομαι και κοιτάζω τις λευκές σελίδες των εργασιών μου, ανίκανη να γράψω έστω και μία λέξη. Όταν σέρνεις κάτι επί δέκα χρόνια και μετά πρέπει να το τελειώσεις μέσα σε ένα μήνα παθαίνεις κάποιου είδους βραχυκύκλωμα. Έχεις τόσο συνηθίσει να μην το κάνεις που το να το κάνεις φαίνεται σαν ψέμα. Κι εγώ σ' αυτό το ψέμα στήριξα μια τεράστια, φρικαλέα απόφαση. Πρέπει να καταφέρω να μην είμαι εγώ, πράγμα όχι και τόσο εύκολο. Ας ελπίσουμε ότι δε θα είναι αυτή η αποφασιστική κίνηση της ζωής μου, η στιγμή που θα σημειώνει το "πριν γίνεις παντελώς λούζερ" και το "αφού έγινες παντελώς λούζερ". Ας το ελπίσουμε.

Σάββατο 7 Ιουνίου 2008

Κοκομπλόκ


Κλαψομούνικο/ρητορικό/ενδοσκοπικό ποστ που μπορείτε να προσπεράσετε ελεύθερα:

1. Προκυρήχθηκαν θέσεις για τους θεατρολόγους στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Για τον ΑΣΕΠ του Νοεμβρίου.

2. Εγώ δεν έχω πάρει ακόμα πτυχίο.

3. Η προσπάθεια να παραδώσω τις δύο εργασίες που χρωστάω μέσα σ’ αυτή την εξεταστική και ταυτόχρονα να δουλεύω στο περιοδικό και να διορθώσω ένα βιβλίο 300 σελίδων μήπως είναι μάταιη;

4. Θα προλάβω να διαβάσω για τον ΑΣΕΠ;

5. Πώς θα βγάλω το μήνα, όταν είμαστε ακόμα στις αρχές και δεν έχω φράγκο;

6. Η κάρτα μου θα με κυνηγήσει ή θα αφήσει να περάσει κι αυτός ο μήνας;

7. Να ζητήσω αύξηση στη δουλειά τώρα ή το Σεπτέμβρη; Υπάρχουν επιχειρήματα και για τις δυο περιπτώσεις.

8. Πότε θα γυρίσει η καθαρίστριά μου απ’ τη Βουλγαρία;

9. Να κόψω την καθαρίστρια; Θα την κόψω. Αλλά μετά θα πρέπει να καθαρίζω το σπίτι.

10. Η απόπειρα να κολυμπήσω σε πιο βαθιά νερά, που λέγαμε χτες, μήπως είναι παντελώς γελοία εκ μέρους μου;

11. Τι θα γίνει με τη δουλειά στο θέατρο; Θα κάτσει ή όχι;

12. Πώς θα τη βγάλω αν πρέπει να διαβάσω για τον ΑΣΕΠ οπότε δεν μπορώ να πιάσω δεύτερη δουλειά;

13. Κι αν ο ΑΣΕΠ με διορίσει στο Νευροκόπι, τι θα κάνω; Θα κόψω τις φλέβες μου, να υποθέσω.

14. Γιατί ο μοναδικός άνθρωπος που πραγματικά σιχαίνομαι, που έκοψε τα φτερά μου σ’ ένα βαθμό, που τσάκισε την πολυαγαπημένη μου φίλη, που θέλησε να διαγράψει πολλά χρόνια απ’ αυτά που πίστευα ότι ήταν τα καλύτερά μου, τα πάει τόσο καλά στην επαγγελματική του ζωή; Γιατί είναι έτοιμος για την επόμενη επιτυχία και για να χεστεί στο χρήμα;

15. Πόσο μικρόψυχη είμαι που ελπίζω να καταρρεύσουν όλα μπροστά στα μάτια του;

Πολλά issues έχω, και ένα last but not least είναι: Ποιον νοιάζουν όλα αυτά; Γιατί τα γράφω δημοσίως; Μήπως αυτό το μπλογκ είναι άλλη μια απόδειξη για το πόσο βαρετή είμαι;

Ότι θα λυπόμουν /ανέλυα τον εαυτό μου δημοσίως δεν το ‘χα φανταστεί ποτέ. Αλλά επειδή στα τετ-α-τετ συνηθίζω να κρύβομαι, τα ξερνάω όλα εδώ, κι όποιον πάρει ο Χάρος. Ευτυχώς η μπλογκόσφαιρα (τι αστεία λέξη!) έχει ένα σωρό ενδιαφέροντα πράγματα να διαβάσεις, οπότε no one need bother να διαβάσει αυτά.


Παρασκευή 6 Ιουνίου 2008

Fear and Loathing and Longing


Η επαγγελματική/οικονομική μου απελπισία κάθεται πάνω στο κεφάλι μου σαν το πουλί της φωτογραφίας. Γι’ αυτό και κάνω μια κίνηση που δεν ξέρω αν θα μου βγει σε καλό, δεν ξέρω αν συνιστά υπέρμετρη φιλοδοξία, αν βουτάω σε πολύ βαθιά νερά, αν θα γίνω αυτά που κοροϊδεύω ή αν θα είναι παντελώς ασήμαντη. Κάνω μια κίνηση για το μέλλον, για να μπορέσω να διεκδικήσω αυτά που δικαιούμαι ήδη αλλά κανείς δεν είναι διατεθειμένος να μου δώσει. Ας ελπίσουμε ότι δε θα με κράξει κανείς. Ευχηθείτε.

Δευτέρα 26 Μαΐου 2008

At the Copa, Copa Cabana


Για κάποιον λόγο που φοβάμαι να εξετάσω και πολύ, είμαι μες την τρελή χαρά! Όλα μου πάνε στραβά, στη δουλειά γίνεται επιεικώς της πουτάνας, σχέδια ανατρέπονται, δεν έχω μία, χρωστάω παντού, κι αντί να είμαι συνεπής στην κατάθλιψή μου, εγώ τραγουδάω απ' το πρωί το τραγούδι του τίτλου. Καλά, δε θα κρατήσει και πολύ, γι΄αυτό είπα να το καταγράψω.

Πέμπτη 8 Μαΐου 2008

Δεν ξέρω τι θέλω και το θέλω τώρα


Ονειρεύομαι μια ήσυχη ζωή στην εξοχή. Ονειρεύομαι μια λιγότερο αγχωτική δουλειά. Ανησυχώ. Ούτε η ζωή που κάνω είναι πολυάσχολη (αντιθέτως είναι τρελά βαρετή) ούτε η δουλειά μου είναι τόσο πιεστική πια. Τι μου συμβαίνει; Ονειρεύομαι να ζω σ’ ένα νησί και να ‘χω ένα μαγαζί. Είναι η πρώτη φορά που αποζητώ κάτι τόσο περίεργο για τα δικά μου δεδομένα, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που αποζητώ κάτι για το οποίο δεν έχω κανένα qualification (π.χ. πού θα βρω λεφτά να ανοίξω μαγαζί, τι μαγαζί θα ανοίξω αφού δεν ξέρω να φτιάχνω τίποτα, τι θα κάνω χειμωνιάτικα σ’ ένα νησί όπου δεν θα ξέρω κανέναν, κι αν το σιχαθώ στους πρώτους τρεις μήνες πώς θα του ξεφύγω;). Πώς γιατρεύεσαι από το restlessness; Κάθε έξι με οχτώ μήνες με πιάνει η ανάγκη να αλλάξω δουλειά, αλλά πρώτη φορά στο μυαλό μου γυρίζει συνεχώς η σκέψη να φύγω απ’ την Αθήνα. Κάτι με τρώει και δεν ξέρω τι είναι. Ή μάλλον ξέρω. Είναι το «is this it?». Είναι το βασανιστικό ερώτημα «what if this is as good as it gets?». Αυτή η ατάκα με βασανίζει από τότε που την πρωτοάκουσα στο «As good as it gets». Φυσικά το Χόλιγουντ είχε και τότε τη γνωστή του απάντηση, αλλά αυτό που μου κόβει την ανάσα είναι η φριχτή υποψία ότι η ζωή μου απέχει έτη φωτός από το Χόλιγουντ και τις απαντήσεις του. Όταν σχεδόν όλα όσα ξέρεις για τη ζωή τα έχεις μάθει από κάποιου είδους fiction, η σχέση σου με την πραγματικότητα είναι πολύ προβληματική. Κι όταν θέλεις να ζήσεις εκατό ζωές αλλά τα βρίσκεις σκούρα έστω και με τη μία που σου ‘λαχε, τι κάνεις; Επιμένεις ή υπομένεις;

Παρασκευή 2 Μαΐου 2008

Busted?


Εγώ πάντα με αμφισβητούσα, αλλά τις τελευταίες δύο μέρες μου φαίνεται ότι έχουν αρχίσει να με αμφισβητούν κι οι άλλοι; Βέβαια, εδώ που τα λέμε, μια παράνοια να την πω, μανία καταδίωξης να την πω, την έχω, και αυτά που οι άλλοι λένε για καλό ή για πλάκα εγώ τα παίρνω κατάκαρδα. Σα να μου φαίνεται ότι πρέπει να χαλαρώσω λίγο, από την ώρα που πάτησα το πόδι μου πίσω στην Ελλάδα βάρεσα κατάθλιψη λες και ήταν υποχρεωτικό. Α να χαθώ! Με βαρέθηκα!

Παρασκευή 18 Απριλίου 2008

Lazy days


Μου έστειλαν μέιλ με φωτογραφίες της Αθήνας από τα '70s. Δυστυχώς το μέιλ δεν αναφέρει το όνομα του φωτογράφου. Η ώρα της φωτογραφίας είναι η αγαπημένη μου.

Αυτές οι αργές μέρες της άνοιξης μου θυμίζουν το λύκειο. Είμαι απογευματινή, και πάνω που μ' έχει πιάσει η τρελή νύστα του μεσημεριού, πρέπει να σηκωθώ να πάω σχολείο να κάνω λατινικά. Το φως που μπαίνει απ' τα παράθυρα της τάξης είναι εκτυφλωτικό.
Η φωνή της καθηγήτριας με νανουρίζει. Έχω τα μάτια μου ανοιχτά αλλά ακριβώς από πίσω τους κοιμάμαι.

Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που θυμάμαι τόσο συχνά την τρίτη λυκείου. Ή γερνάω ή φταίει το γραφείο που έχει πολλά παράθυρα στη σειρά. Πρώτη φορά δουλεύω σε γραφείο με παράθυρα...

Τετάρτη 16 Απριλίου 2008

46 λόγοι που με κάνουν επισήμως παράφρονα

Κλεμμένο από το www.istosingreece.blogspot.com

1.Μου πήρε πέντε λεπτά να αποφασίσω αν είναι σωστό να αντιγράψω αυτό το ποστ από το ξένο μπλογκ.

2.Ξέρω ότι κανείς δεν διαβάζει το μπλογκ μου και παρ’ όλα αυτά αυτολογοκρίνομαι.

3.Ντρέπομαι που έφτιαξα μπλογκ.

4.Έχω διαρκώς την ανάγκη να φαίνομαι μπλαζέ και κουλ, αν και το κρύβω αρκετά καλά.

5.Περνάω πολλές ώρες της ημέρας εξοργισμένη όταν οι άλλοι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Όταν εγώ δεν κάνω καλά τη δική μου, καταφεύγω στο «όλοι κάνουμε λάθη».

6.Βαριέμαι πολύ εύκολα.

7.Έχω attention span 2 λεπτών μάξιμουμ. Εκτός αν πρόκειται για ταινία/παράσταση/βιβλίο.

8.Υπάρχουν βιβλία που τα έχω διαβάσει πάνω από δέκα φορές. Δεν πρόκειται για τα πιο αξιόλογα της βιβλιοθήκης μου.

9.Δίνω κάθε μήνα 2,90 ευρώ για το Cosmopolitan. Έχω πλήρη συναίσθηση περί τίνος πρόκειται.

10.Είμαι ξερόλας.

11.Σπανίως παραδέχομαι ότι δεν έχω ιδέα για ποιο πράγμα μιλάει ο συνομιλητής μου, ειδικά αν μιλάμε για τέχνη και ο συνομιλητής δεν είναι φίλος.

12.Έχω συλλογή με πορσελάνινα κουτάκια. Απ’ αυτά που πουλάει στα περίπτερα η Diagostini.

13.Δεν ακούω συχνά μουσική και συνήθως ακούω τα ίδια και τα ίδια.

14. Αφήνω απλήρωτους τους λογαριασμούς μου για μήνες.

15.Έχω πάνω από 30 ζευγάρια σκουλαρίκια.

16.Πολλές φορές ανακαλύπτω στην ντουλάπα μου ρούχα που είχα εντελώς ξεχάσει ότι έχω. Ρούχα αγορασμένα μέσα στην τελευταία χρονιά.

17.Όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω κατά σειρά χορεύτρια στο τσίρκο, γιατρός, δημοσιογράφος, τίποτα.

18.Έγινα υπερβολικά εύσωμη (το λέω κομψά) για οτιδήποτε έχει να κάνει με κίνηση, συνειδητοποίησα ότι δεν έχω ιδέα από μαθηματικά, φυσική, χημεία και πήγα τρίτη δέσμη, μεγάλωσα στην εποχή του αυριανισμού, πέρασα στο πανεπιστήμιο γιατί η μάνα μου επέμενε ότι έπρεπε να σπουδάσω επειδή ήμουν γυναίκα και δεν ήμουν κατάλληλη για χειρωνακτική εργασία, αντίστοιχα.

19.Είμαι φοιτήτρια επί 12 συναπτά έτη. Λέω να τελειώσω τον Ιούνιο. Το λέω εδώ και πέντε χρόνια.

20.Η οθόνη του υπολογιστή μου έχει ένα καμένο πίξελ ακριβώς στη μέση. Δεν έχω πάρει τηλέφωνο να μου την αλλάξουν. Μου αρέσει να το κοιτάζω.

21.Κάθε πρωί που περνάω έξω απ’ το κέντρο αδυνατίσματος στο Σύνταγμα, θέλω να μου προτείνουν οι κοπέλες-κράχτες δωράκι για να έχω την ικανοποίηση να τους κουνήσω αρνητικά/περιφρονητικά το κεφάλι. Απογοητεύομαι όταν με αγνοούν.

22.Δεν μπορώ να μπω σε βιβλιοπωλείο και να βγω χωρίς να αγοράσω τίποτα, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό. Πάντα πρέπει να πάρω κάτι.

23.Είμαι αυτή που φωνάζει σουτ μέσα στο σινεμά, ανεξάρτητα από το πόσο μαλακία είναι η ταινία.

24.Το κοινό είναι ο λόγος που πάω τόσο σπάνια σινεμά.

25.Θα με πιάσει πάντα αυπνία/μοιρολόι για τη ζωή μου την Κυριακή προς τη Δευτέρα. Θα πάω στη δουλειά με 2 ώρες ύπνο ή χωρίς καθόλου ύπνο.

26.Λατρεύω τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Έχω πλήρη συναίσθηση περι τίνος πρόκειται.

27.Ονειρεύομαι να ζω μέσα στη φύση/σιχαίνομαι τη φύση και τα κωλοζωΰφιά της.

28.Βγήκα για πρώτη φορά βράδυ Σαββάτου στο Γκάζι την προηγούμενη εβδομάδα. Το σιχάθηκα.

29.Όταν πλένω τα δόντια μου θέλω απεγνωσμένα να καπνίσω.

30.Δεν μπορώ να μακιγιάρω σωστά το δεξί μου μάτι. Ποτέ.

31.Είδα στον ύπνο μου ότι πέθανε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου. Ξύπνησα χαμογελώντας.

32.Ο Λαζόπουλος μου προκαλεί τάση προς έμετο.

33.Είμαι άθεη, ο χριστιανισμός μου γυρνάει τ’ άντερα, ανάβω πάντα κερί όταν μπαίνω σε εκκλησία.

34.Φοβάμαι απεγνωσμένα κάθε είδους θρίλερ, θέλω απεγνωσμένα να δω κάθε είδους θρίλερ.

35.Αγαπώ πολύ τα ζώα, ειδικά τις γάτες, δεν παίρνω γάτα γιατί φοβάμαι τη δέσμευση.

36.Ρωτάω πάντα τη μάνα μου τι να κάνω, εκνευρίζομαι που η μάνα μου δε μου λέει να κάνω αυτό που θέλω εξαρχής να κάνω.

37.Δεν έχω ακούσει ποτέ Λένα Πλάτωνος, Στέρεο Νόβα, και άλλες σούπερ κουλ μουσικές απ’ τα ‘90s και δώθε. Βαριέμαι ν’ ακούσω.

38.Υπάρχει μια ταινία του Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ που την έχω δει πάνω από τρεις φορές.

39.Από τους Friends ήμουνα ερωτευμένη με τον Ρος.

40.Θεωρώ τη συλλογικότητα πολύ σημαντική/συγκινητική. Η συλλογικότητα με φέρνει σε τρελή αμηχανία.

41.Θεωρώ ακόμα διασκέδαση το να κάθομαι το καλοκαίρι στην παραλία, κάποιος να παίζει κιθάρα και να τραγουδάμε «έντεχνο». Είμαι 31 χρονών.

42.Παρ’ όλα αυτά, η ιδέα των καλοκαιρινών διακοπών σε ελληνικό νησί με παρέα (δηλαδή χωρίς γκόμενο) μου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Δάκρυα βαρεμάρας.

43.Έχω διαρκώς το φόβο ότι θα πεθάνω πριν προλάβω να κάνω αυτά που θέλω/είμαι ο πιο αναβλητικός άνθρωπος που ξέρω.

44.Για μένα ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών/ο Μπάτμαν/το Sin City/ο Ταραντίνο/ο Ντέιβιντ Φίντσερ και πολλή άλλη ποπ κουλτούρα έχουν το ίδιο βάθος/σημασία με κείνη που έχει για κάποιους η όπερα και η φιλοσοφία.

45.Οτιδήποτε δεν ξέρω νομίζω ότι μπορεί να μου το βρει το GoogleWikipedia.

46.Έχω αρκετούς γνωστούς που θα ήθελα να ήταν φίλοι μου/ντρέπομαι να δείξω ότι θα ήθελα να ήταν φίλοι μου.