Bienvenida la primavera!

Καλώστηνε και το καλό που της θέλω να κρατήσει! Τα πουλάκια ανθίζουν, τα λουλουδάκια κελαηδάνε, χτες κάτω απ' το μπαλκόνι μου οι μπάτσοι της γειτονιάς μαζέψανε έναν λιπόθυμο άνθρωπο και τον πήρανε μαζί τους, δεν ξέρω γιατί, δυο άλλους μπάτσους τους πυροβολήσανε στην Κυψέλη, ο ένας χαροπαλεύει, το καινούργιο μας πάρκο είναι συνέχεια γεμάτο κόσμο και με κάνει κάθε φορά να χαμογελάω μόνη μου σα χαζή όταν περνάω από μπροστά του, βρήκα μισή δουλειά για κάνα μήνα, όλοι μου οι φίλοι χρωστάνε και τον αέρα που αναπνέουνε, η συγκάτοικος έχει πανικοβληθεί γιατί στο τέλος του μήνα δίνει συναυλία (φλάουτο), ζω σ' ένα αχούρι που καμιά απ' τις δυο μας δεν αποφασίζει να καθαρίσει, πηγαινοέρχομαι ανάμεσα στον πόλεμο στο Ιράκ (πρόβες στο θέατρο) και τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία (επιμέλεια βιβλίου), αναρωτιέμαι γιατί ο κόσμος ενθουσιάζεται με το προφανές στην τέχνη ("είμαστε όλοι τροφή για τα σκουλήκια", έλα ρε φίλε, δεν το 'ξερα!), κάθε φορά που περνάω μπροστά απ' τα ΜΑΤ στη Χ. Τρικούπη μου κόβονται τα πόδια απ' το φόβο, παρ' όλα αυτά δηλώνω ανερυθρίαστα ότι βρίσκω σέξι τους άντρες με στολή, διάβασα το ποστ της Στάσσας για το Ιράκ και μου 'ρθε να πεθάνω, έβαλα τα κλάματα με τις φωτογραφίες της Αμπα? από την Αμερική, αγοράζω συνέχεια κοσμήματα και βιβλία, αν και άνεργη, συζητάω με το Μπαλόνι για το φεμινισμό και μ' αρέσει που παθιάζεται, βλέπω Scrubs και γελάω πολύ, γουστάρω τον Ζακ Μπραφ, είδα και το Garden State, την ταινία του, που -αν και παλιά- δεν την είχα δει και μ' άρεσε πολύ, δεν μπορώ να βρω τίποτα να γράψω στο μπλογκ γι' αυτό γράφω βλακείες, περιμένω να δω αν θα πέσει η μαλάκω η κυβέρνηση μετά τη συνεδρίαση για την προανακριτική τη Δευτέρα (μακάρι), θα ήθελα να επισημάνω στους φίλους μου στο Facebook ότι δεν χρειάζεται να κάνουν publish όλα τα κουίζ που απαντάνε (ποιο στρουμφάκι θα ήσουν, τι ζώδιο είσαι στ' αλήθεια, ποιο λαδερό φαγητό είσαι, τι είδους χαρτί υγείας είσαι) γιατί η ηλιθιότητα είναι προσωπικό πράγμα και δεν τους χρωστάω τίποτα, και, τέλος, θέλω να ευχαριστήσω τον Φίλιππο Πλιάτσικα γιατί η αφίσσα της συναυλίας του, στην οποία του κάνει σαπόρτ η Σινέιντ Ο'Κόνορ (ναι, η Σινέιντ Ο' Κόνορ), μας χάρισε άπειρες ώρες γέλιου και σπαζοκεφαλιάς (βρε μπας και είναι τυπογραφικό; Όχι, τελικά δεν είναι). Ναι, τελικά η άνοιξη είναι η πιο ανήσυχη, η πιο παράξενη εποχή.

Αργία μήτηρ

Το καινούργιο μου παιχνιδάκι είναι να κάνω label τις διαφημίσεις στο Facebook ως "offensive". Αδυνάτισμα, γυμναστική, τεστ IQ που με προκαλούν να δω αν είμαι το ίδιο έξυπνη με την Καλομοίρα, γκάτζετ για να εντοπίζω πού βρίσκονται οι φίλοι μου όταν με παίρνουν απ' το κινητό τους, γάμοι, βαφτίσια, γραφεία συνοικεσίων, όλα με προσβάλουν. Πρέπει να έχω τον πιο εύθικτο λογαριασμό στο Facebook.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης παίρνει συνέντευξη από τον Λούη των Βαμμένων Κόκκινων Μαλλιών στα Νέα. Ο απίθανος αυτός τύπος του μιλάει για τα νιάτα του και η συζήτηση φτάνει στον καιρό της Κατοχής, όταν ήταν στην ΕΠΟΝ και έγραφε συνθήματα στους τοίχους. Σχόλιο του Σ. Θεοδωράκη: "Ωραία χρόνια...". Ερώτηση δική μου: Είσαι μαλάκας, άνθρωπέ μου;

Στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς της Ράντου στον ΑΝΤ1, που ήταν ένα απ' τα πιο σεξιστικά και μισογύνικα πράγματα που έχω δει τον τελευταίο καιρό (άραγε η Ράντου, που την εκτιμώ κιόλας, δεν το κατάλαβε όταν διάβασε το σενάριο;), εκεί που η ηρωίδα προσπαθεί να πείσει τον άντρα της να πάρουν νταντά για το μωρό ώστε να μπορέσει η ίδια να επιστρέψει στη δουλειά της, γυρνάει στο μωρό και του λέει: "Θες, παιδί μου, να είναι η μαμά συνέχεια πάνω απ' το κεφάλι σου; Να είναι υπερπροστατευτική; Να σε κάνει κι ομοφυλόφιλο;". Φαντάζομαι ότι αν η ατάκα ήταν "Να σε κάνει πούστη", δεν θα είχε τολμήσει κανείς να την ξεστομίσει. Α, ο πολιτικά ορθός λόγος, πώς ομορφαίνει τα πάντα! Α, πόσο λιγότερο πονάει όταν σε μαστιγώνουν με τριαντάφυλλα!

Randomness is a form of art

Έκατσα να τακτοποιήσω τις βιβλιοθήκες μου και για πρώτη φορά στη ζωή μου σκέφτηκα να πετάξω βιβλία. Κάτι ξεχασμένα Άρλεκιν, μερικά Βίπερ Νόρα, κάτι άθλια αισθηματικά Bell, πέντε-έξι βιβλία συνολικά, μη φανταστείτε. Τα 'χω ακουμπήσει σε μια γωνιά και παριστάνω ακόμα ότι είμαι αποφασισμένη να τα πετάξω, αλλά κατά βάθος ξέρω ότι μου είναι αδύνατον. Μάλλον θα μείνουν σ' αυτή τη γωνιά για πάντα (ή μέχρι ν' αλλάξω σπίτι) να με κοιτάζουν προσβεβλημένα, και να 'χουν και δίκιο. Άκου να πετάξεις βιβλία. Ιερόσυλη.

Προχτές που έλεγα σε κάποιον ότι είμαι άνεργη και δεν έχω τι να κάνω όλη μέρα, μου λέει "γιατί δεν φτιάχνεις ένα μπλογκ;". Πετάγεται κάποιος απ' την παρέα και του λέει "Μα έχει ήδη ένα μπλογκ". "Αλήθεια;" λέει ο πρώτος. "Αλήθεια" λέω εγώ. "Όλοι σήμερα έχουν κι από ένα μπλογκ" συνεχίζει αυτός. Δικό σας.

Είμαι τώρα σχεδόν ένα μήνα στην Αθήνα. Κανά δυο μέρες αφού ήρθα, αγόρασα απ' το σουπερμάρκετ μια σακούλα μανταρίνια. Τα 'φερα σπίτι κι έκατσα να φάω ένα. Είχε γεύση σαπίλας. Προσπάθησα μ' ένα δεύτερο και μ' ένα τρίτο. Αδύνατον. Γεύση από σκουπίδια. Τα 'βαλα κι εγώ σ' ένα καλαθάκι και τα ακούμπησα στο τραπεζάκι του σαλονιού. Ακόμα εκεί είναι, άθικτα, δεν έχουν χαλάσει, δεν μυρίζουν άσχημα, δεν έχουν ούτε ένα σημαδάκι, είναι γυαλιστερά, πορτοκαλί-πορτοκαλί, απαστράπτοντα, η προσωποποίηση της τελειότητας. Φοβάμαι ότι κάποια νύχτα θα βγουν στα μουλωχτά από το καλαθάκι τους και θα με δαγκώσουν στην καρωτίδα. Killer tanjerines slay their owner in her sleep.

Ώρες τώρα ψάχνω να βρω τρόπο να τελειώσω αυτό το ποστ. Είναι αδύνατον. Σ' ένα hommage στο σουρεαλισμό, λοιπόν, θα το τελειώσω έτσι.

Διάφορα ξεκάρφωτα, όπως πάντα

1. Ο Γιάννης Χουβαρδάς απαντάει στο ερωτηματολόγιο του Προυστ στα Νέα. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άνδρα; Την εντιμότητα. Και σε μια γυναίκα; Τη θηλυκότητα. Ε; Εξκιούζ μι; Η θηλυκότητα είναι αρετή; Αντίστοιχη με την εντιμότητα; Η θηλυκότητα δεν είναι ιδιότητα αντίστοιχη με την αρρενωπότητα; Θύμωσα τόσο πολύ που δεν μπορώ να εκφραστώ. Οι γυναίκες λοιπόν δεν χρειάζεται να διαθέτουν τίποτε άλλο πέρα από τη θυληκότητα, την οποία ξαφνικά ανάγουμε σε αρετή; Θα σε καταγγείλω, μικρέ σοβινιστή.



2. Ο Κόλιν Φάρελ πήρε τη Χρυσή Σφαίρα για το In Bruges που σας έλεγα πριν από καιρό! Η Κέιτ Γουίνσλετ ξέχασε την ύπαρξη της Αντζελίνας Τζολίς την ώρα που έπαιρνε τη δεύτερη Χρυσή της Σφαίρα για το Revolutionary Road, το οποίο θέλω απεγνωσμένα να δω εδώ και καιρό και έχω ήδη αποφασίσει ότι θα μου αρέσει (I’m weird like that). Μνημονεύοντας τις συνηποψήφιές της, κόλλησε για λίγο κι αναρωτήθηκε «Who’s the other one?». Μετά θυμήθηκε. Γεια σου, ρε Κέιτ! Φωτιά θα πέσει να σε κάψει!



3. Ο αγαπημένος μου Τζον Στιούαρτ, παρουσιαστής και συν-σεναριογράφος του Daily Show, της καλύτερης κωμικής ψευτοειδησεογραφικής εκπομπής στην Αμερική, Εβραίος ο ίδιος (παρεμπιπτόντως), έχει τ’ αρχίδια να πει τα πράγματα με τ’ όνομά τους τόσο για την εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα όσο και για την αντιμετώπιση των Αμερικανών πολιτικών και των ΜΜΕ.



4. Το Lost ξεκινάει στις 21 Ιανουαρίου. Best birthday present ever! Αλλά αν υποψιαστώ ότι ο Σόγιερ θα τα φτιάξει με την Τζουλιέτ, θα ξεράσωωωωωωωωωωωωω!

5. Πέρα απ’ τα πιο σημαντικά, ένα πράγμα που μου έμεινε από τη μέρα των γεγονότων της Ασκληπιού ήταν η σιωπή των ΜΑΤατζήδων όταν ο κόσμος τους φώναζε «Δώσμου τα στοιχεία σου, πες μου τον αριθμό σου». Σε πια δημοκρατική χώρα του δυτικού κόσμου ο μπάτσος has the right to remain silent όταν οι πολίτες του ζητούν τα στοιχεία του; Ένα άλλο ήταν η απάντηση της κοπέλας που μίλησε στον Alpha στην ερώτηση τι έκαναν οι μπάτσοι όταν τους έδειχναν την κάρτα του δικηγορικού συλλόγου για να τους πείσουν ότι είναι δικηγόροι: «Μας έλεγαν ότι επειδή πήραμε μια κάρτα δε σημαίνει ότι γίναμε και δικηγόροι». Για να αναγνωριστεί η ύπαρξή σου πρέπει να γίνεις Κούγιας.

6. Ο Ανδρέας (πολύ) Μικρούτσικος ανέβαλε μεν την πρεμιέρα της εκπομπής του επειδή πέθανε η πρώην γυναίκα του Μαρία Δημητριάδη, αλλά βγήκε σε όλα τα μεσημεριανάδικα να πει τον (μεγαλούτσικο) πόνο του και άλλα ξεραστικά. Ελπίζω να υπάρχουν φαντάσματα.

7. Γιατί δεν ρίχνει κάποιος μια γιαούρτη (σε πήλινο) στον Πρετεντέρη; Θα γίνει αμέσως εθνικός ήρωας.

Random Hearts

Δεν ξέρω τι μου γίνεται:

1. Μαθαίνω απ' έξω τα ονόματα των ηρώων όλων των αρχαίων έργων και τις περιλήψεις τους. Είμαι περικυκλωμένη από χαρτάκια.

2. Προσπαθώ να μάθω να παρκάρω και αμφισβητώ τη νοημοσύνη μου γιατί ο δάσκαλος της οδήγησης μιλάει μια δική του ελληνική γλώσσα.

3. Πρέπει διαρκώς να κάνω double check στο μυαλό μου ποιο είναι το αριστερά και ποιο το δεξιά.

4. Αδυνατώ να κατανοήσω γιατί τα γκομενικά της Μ. πήραν αυτή την τροπή (πέρα απ' τη γνωστή δικαιολογία ότι οι άντρες είναι εξωγήινοι).

5. Βλέπω στον ύπνο μου διαδοχικά τον Χιου Τζάκμαν (φυσιολογικό) και τον Φίλιπ Ροθ (ο Χριστός κι η μάνα του!).

6. Κουράστηκα να ακούω για ξαφνικούς θανάτους και δε μ'αρέσει που έγινα άθελά μου ο άγγελος της είδησης (σόρι, Σ.)

7. Μπαίνω στα φόρουμ στο Αθηνόραμα και μένω άφωνη που το 70% των παραστάσεων έχει 3 με 4 αστεράκια. Δεν κρατιέμαι κι αφήνω σχόλια σε διάφορους που μιλάνε για "ωραίο σενάριο" και "πολύ καλή ταινία" ενώ έχουνε μόλις δει θέατρο. Έγινα τρολ!

8. Δεν μπορώ να ανταλλάξω ούτε δυο κουβέντες με τον πατέρα μου χωρίς να τσακωθούμε.

9. Βλέπω για εκατοστή φορά Seinfeld και γελάω σαν τρελή ξανά, η βλαμμένη. Νομίζω πως τελικά είμαι ο Τζορτζ κι ανησυχώ.

10. Μου λείπουν οι φίλοι μου αλλά δεν τους τηλεφωνώ.

11. Ζηλεύω τα μπλογκ των άλλων. Πολύ μεταμοντέρνο το βρίσκω αυτό.

12. Νομίζω πως οι εξετάσεις για το δίπλωμα οδήγησης με φρικάρουν πιο πολύ απ' τον ΑΣΕΠ. Μετά συνέρχομαι και φρικάρω και για τον ΑΣΕΠ.

13. Μ' αρέσει που έρχονται τα Χριστούγεννα, αλλά δε μ' αρέσει που κάνω δίαιτα κι έρχονται τα Χριστούγεννα.

14. Το Top Chef και το Scream Queens αρνούνται να ανεβούν στο ίντερνετ στην ώρα τους με συνέπεια να πατάω 32.586 φορές την ημέρα F5 και να βρίζω.

15. Πήρα ένα απ' τα πιο ηλίθια chain mail έβερ, που περιέγραφε γιατί το να είσαι Αθηναίος είναι καλύτερο απ' το να είσαι Θεσσαλονικιός και κάθησα και το διάβασα ολόκληρο. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι κάποιος έχασε το χρόνο του για να γράψει αυτό το πράγμα την ώρα που εγώ έχανα το χρόνο μου διαβάζοντας αυτό το πράγμα.

Δώσε θάρρος στο χωριάτη και θα γράφει μέχρι αύριο

1. Σας έλειψα; Εμένα μου λείψατε. Πότε το 'να, πότε τ' άλλο, δεν κατάφερνα να γράψω τίποτα. Μια γιατί πραγματικά δεν είχα τι να γράψω, μια γιατί δεν είχα πρόσβαση στον υπολογιστή, μια γιατί δεν προλάβαινα, μια γιατί έλειπα στο χωριό μου (θα δείτε παρακάτω).

2. Έχω πάθει υστερία, αυτή τη φορά για τις αιτήσεις του ΑΣΕΠ. Δεν είναι τίποτα, θα μου περάσει. Μέχρι την επόμενη φορά που θα με πιάσει...

3. Πολλοί οι απόντες, που με την άγρια απουσία τους έκαναν το όνειρο εφικτό.



Μέχρι την τελευταία στιγμή περίμενα να πάει κάτι στραβά. Και οι επιφυλάξεις πολλών (και μερικές δικές μου) για το μέλλον δεν έχουν καμία σημασία. Ζήσαμε το αδιανόητο. Ζήσαμε να δούμε μπροστά στα μάτια μας το όνειρο, που για μια ευλογημένη φορά δεν έμεινε όνειρο. Όλα τα άλλα τα σάρωσαν τα δάκρυα εκείνης της βραδιάς.



4. Ορκίστηκα. I swear. Ευτυχώς δεν υπάρχουν φωτογραφικά ντοκουμέντα.

Επειδή από προηγούμενη εμπειρία ορκομωσίας φίλης είχα δει τι παίζει, είπα να βάλω τα καλά μου. Ένιωθα σαν να 'χα πάει το προηγούμενο βράδυ στη Ζήνα (όχι τη warrior princess, την άλλη) και να 'χα έρθει κατευθείαν στο σεπτό τούτο τέμενος των Μουσών, όπως αποκαλούσε ο όρκος το Πανεπιστήμιο.

Ο όρκος στην καθαρεύουσα. 30 χρόνια μιλάμε επίσημα δημοτική, το ελληνικό πανεπιστήμιο ακόμα να πάρει πρέφα.

Φορέσαμε τήβενο και καούκα. Αφού τη φορέσαμε και ορκιστήκαμε, μας ενημέρωσαν ότι δεν ήταν υποχρεωτική.

Η κοσμήτορας μας είπε ότι είναι μια σημαντική μέρα, όχι μόνο γιατί ορκιστήκαμε αλλά και γιατί στην Αμερική βγήκε ο Μπάρακ (sic). Είπε κι άλλα πολλά ασυνάρτητα η καημένη. Χάσκαμε κάτω απ' τα μουστάκια και τις καούκες μας.

Όταν μας είπαν ότι μπορούμε να ορκιστούμε στην Αγία Τριάδα ή να κάνουμε πολιτικό όρκο και μας έδειξαν τη διαφορά στη χειρονομία, μία πτυχιούχα πλέον θεατρολόγος πετάχτηκε και αναφώνησε "Να συνεννοηθούμε να κάνουμε όλοι το ίδιο για να φαίνεται ωραίο!". Κόντεψε να μου 'ρθει κόλπος.

Απέφυγα να πω στην κοσμήτορα και στον πρόεδρο του τμήματος "I do", όπως με είχε συμβουλέψει η μάνα μου. Επίσης συγκρατήθηκα και δεν έβγαλα το λόγο αποδοχής του Όσκαρ που είχα προετοιμάσει. Το ψιλομετάνιωσα, να σας πω την αλήθεια.

Η θεια μου μου έκανε δώρο ένα σταυρό. Κύριος οίδε για ποιο λόγο. Ίσως νόμιζε ότι με ξαναβαφτίσανε. Κόντεψε να μου 'ρθει κόλπος. Συγκρατήθηκα και ήμουνα κιουρία.

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι θα 'πρεπε να μου είχανε δώσει κάτι τις παραπάνω από ένα κωλόχαρτο, όπως μια τιμητική πλακέτα μακροχρονιότερης παραμονής σε σχολή. 12 χρόνια δεν είναι και λίγα. Καμία αναγνώριση. Δεν υπάρχει κράτος.

5. Φθινόπωρο στα Τζουμέρκα (στην Ήπειρο, βρε αγεωγράφητα!).




Κάντε κλ(ι)ικ, έχω βγάλει ωραίες φωτογραφίες. Δε θέλω ου.





Μπριζόλες και παϊδάκια. Ναι, είμαι άθλια.



Ο Άραχθος. Τα ποτάμια μας έχουν τα πιο όμορφα ονόματα.



Το ιστορικό γεφύρι της Πλάκας, δίπλα στο χωριό μου. Εδώ συναντήθηκε ο Άρης με το Ζέρβα το Φλεβάρη του '44 και υπέγραψαν τη Συμφωνία της Πλάκας. Το σπίτι όπου έγινε η συνάντηση είναι δίπλα στο γεφύρι και πρόσφατα το αναστήλωσαν.

Όποιος έχει γκομενάκι να το πάρει και να πάει σουκού στο Δασικό Χωριό στον Καταρράχτη (νομός Άρτας). Τέτοια εποχή για κοκκινοκίτρινες φλόγες παντού μέσα στο πράσινο, το χειμώνα για χιόνια κι αντάρες και την άνοιξη για νερά. Νεραααααά να δουν τα μάτια σας.





Θέα απ' το Δασικό Χωριό.

6. Εδώ τελειώνει αυτό το ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή ποστ. Είδες, άμα έχεις καιρό να γράψεις; Είπαν της γριάς να χέσει κι αυτή...

Πάντα σικ η φίλη σας η winnie, δεν έχετε παράπονο!

Διάφορα ξεκάρφωτα & μπλογκοπαίχνιδο

1. Η γυναίκα του Άδωνη Γεωργιάδη, που έχει σπουδάσει Μπετόβεν στη Νέα Υόρκη (η Νέα Υόρκη το ξέρει;), μας απειλεί με τηλεοπτική καριέρα και δίνει συνέντευξη στο On-Off της Ελευθεροτυπίας.

Ξεπερνάω όλα τα ξεραστικά που λέει (γιατί τι άλλο περιμέναμε να λέει;) και μένω σ' αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο: Σ' όλη τη συνέντευξη υπάρχει η κλίση του ονόματος ο Άδωνις, του Αδώνιδος, τον ΑδωνιΝ!!!! Ούτε παραγγελία να το 'χε κάνει ο Γιάννης Χάρης το παράδειγμα αυτών για τα οποία μιλάει στις δύο τελευταίες επιφυλλίδες του!

Και επειδή ξέρω λίγα πράγματα από το πώς λειτουργεί η διόρθωση στις εφημερίδες, και δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι ο διορθωτής αποφάσισε να το γυρίσει στα αρχαία, πάω στοίχημα πως η κλίση είναι παραγγελιά από τον ίδιο τον ΆδωνιΝ, και τους τη φορέσανε καπέλο. Άλλη μια απογοήτευση απ' την Ελευθεροτυπία, που τα τελευταία χρόνια μας τις σερβίρει απλόχερα.



2. Είμαι ερωτευμένη με τον Τζέρεμι Πίβεν. Πάντα μου άρεσαν οι κοντοί (για την ακρίβεια μου έβγαιναν κοντοί, δεν το έκανα επίτηδες), νευρικοί, αστείοι, και -φαινομενικά τουλάχιστον- έξυπνοι άντρες. Για τσεκάρετε το Entourage!

3. Η σταδιακή μετατροπή του Θόδωρου Ρουσόπουλου σ' αυτό που φαντάζομαι ότι στην πραγματικότητα πάντα ήταν είναι ένα απ' τα πιο παράδοξα/συναρπαστικά πράγματα που έχω δει να συμβαίνουν στη δημόσια ζωή. Όταν τον ξέραμε ως δημοσιογράφο, ήταν συμπαθής, νηφάλιος, αξιόπιστος. Ήταν όπως είναι σήμερα (στα δικά μου αφελή μάτια τουλάχιστον) ο Τσίμας. Φαντάζεστε να ξυπνήσει μια μέρα κι ο Τσίμας και να έχει μεταμορφωθεί σε κατσαρίδα; Κάποιος πρέπει να γράψει ένα βιβλίο για το Θόδωρο Ρασπούτιν. Η πτώση του θα είναι μέρα για σαμπάνιες, κι ελπίζω ότι δε θ' αργήσει.

4. Το Κοκκινογούλι, που όπως θα διαβάζετε μόλις διορίστηκε στο Δημόσιο και είναι πνιγμένο στη δουλειά (μην κόψεις τις φλέβες σου ακόμα, παντζαράκι!), περνάει περίοδο παιδικής χαράς κι όλη την ώρα παίζει μπλογκοπαίχνιδα.

Ιδού το νέο: 7 αλήθειες μου.

α) Όταν είμαι στο σουπερμάρκετ και τσουλάω το καρότσι, παριστάνω ότι οδηγώ, και αυτοθαυμάζομαι για το πόσο καλά τα καταφέρνω. Τσαντίζομαι όταν η μάνα μου θέλει να ακουμπάει το χέρι της στο όχημα. Οδηγώ τώρα, λέμε!

β) Το πρώτο πράγμα που διαβάζω στις κυριακάτικες εφημερίδες είναι τα τηλεοπτικά περιοδικά, αν και βλέπω σπάνια τηλεόραση. Διαβάζω όλες τις περιγραφές για όλες τις ταινίες της εβδομάδας, σε όλα τα προαναφερθέντα περιοδικά.

γ) Σε μια προηγούμενη ζωή ήμουν άντρας και ήμουν γκέι. Στάνταρ.

δ) Τις περισσότερες φορές διαγράφω τα "αστεία" chain mail από φίλους χωρίς να τα διαβάσω. Το ίδιο και με τα applications στο facebook. Ναι, είμαι πολύ κακιά.

ε) Ο μεγάλος μου καημός σ' αυτή τη ζωή είναι ότι δεν έχω κανένα ταλέντο στις τέχνες. Και όταν λέω ταλέντο, εννοώ ταλέντο, όχι να τα κουτσοκαταφέρνω. Υποκριτική, τραγούδι, ζωγραφική, φωτογραφία; Τίποτα; Έστω κάτι μικρό; Γιατί δηλαδής;

στ) Όταν πήγαινα λύκειο φορούσα πάντα μαύρα, σκισμένα τζιν, Doc Martins (αγαπημένα '90s) και κάνα δυο νεκροκεφαλές, ήμουνα πάντα μουτρωμένη και το έπαιζα σκληρή και αδιάφορη, αλλά ταυτόχρονα έκλαιγα με το Dirty Dancing, έβλεπα Beverly και ήμουνα πάντα ερωτευμένη μέχρι δακρύων με τουλάχιστον 2 αγόρια (ενίοτε και 4-5), που αν τα δω τώρα θα γελάω μέχρι αύριο. Αχ, τα νιάτα.

ζ) Παρόλο που είμαι πολύ ευσυγκίνητη και πολύ αγαπησιάρα (κι έχω καταναλώσει άπειρες ρομαντικές κομεντί), στην πραγματική ζωή δεν τα πάω καλά με τους συναισθηματισμούς και μου λείπει η ικανότητα για το μελόδραμα. Το ότι το 90% των φίλων μου είναι ξαδέρφια του Αλμοδόβαρ είναι η εκδίκηση του σύμπαντος, να υποθέσω;

Δεν καλώ κανέναν προσωπικά, σ' όποιον άρεσε, να παίξει!