Μέρα πουτσοσυζήτησης (με το συμπάθειο) στη δουλειά. Μεγάλοι άνθρωποι να μιλάμε για πουλιά χαχανίζοντας σα δεκαπεντάχρονα.
Να, αυτά θα μου λείψουν. Γι' αυτό είναι η μόνη δουλειά που στεναχωριέμαι που την αφήνω.
Θα μου λείψει η Δ. με την τόσο δημιουργική της κουφαμάρα (κάθεται ακριβώς απέναντί μου, της λέω "τι κάνεις, καλά;" και η ερώτησή της είναι "Τι; Πουλάς μια κοιλιά;") και τα ξαφνικά ξεσπάσματα τραγουδιού (το σημερινό ήταν το "είναι γάτα, είναι γάτα, ο κοντός με τη γραβάτα") .
Θα μου λείψει πολύ ο Μ. με τα χορευτικά του, τις εικαστικές παρεμβάσεις-installations με βιβλία και φρούτα στο γραφείο της Δ. τα βράδια της Τρίτης, το τρελό του χιούμορ και την κοινή μας αγάπη για την Μπάρμπαρα Στρέιζαντ.
Η Μ. με το μαμαδίστικό της, το γέλιο της, τον εκνευρισμό της για τη δουλειά και τη σπασικλίασή της: "Πήρα 95 στα 100 στην εργασία μου στο πανεπιστήμιο. Μόνο!".
Η διευθύντριά μας η Κ., ο πιο φασαριόζος άνθρωπος που έχω γνωρίσει, ο αυτοσαρκασμός της, ακόμα και το άγχος που σου δημιουργεί και η ασυνενοησιά της καμιά φορά.
Και πιο πολύ θα μου λείψει ο Τ., ο διπλανός μου, με τις παντελώς άγνωστες σε μένα μουσικές του, τα σπόιλέρ του, τις αιώνιες απορίες του, τη μόνιμη έκπληξή του για τον κόσμο, ο πιο γλυκός, ο πιο αθώος, ο πιο έξυπνος άνθρωπος που έχω γνωρίσει τα τελευταία χρόνια.
Γαμώτο.
