Plain Old Stupidity

Διαβάζω στον OldBoy αυτό που έγραψε ο Στάθης γι' αυτό τον πίνακα του Λούσιαν Φρόιντ, ενός από τους αγαπημένους μου ζωγράφους.

«Ενας πατσάς από κρέας υπό μορφήν κοιμώμενου εφιάλτη είναι πλέον το πιο ακριβοπληρωμένο έργο καλλιτέχνη εν ζωή (όλοι οι άλλοι πέθαναν νωρίς), του κ. Λούσιαν Φρόιντ (οοπ! να τη η επίσκεψις των ονομάτων), για τον οποίον ο Οίκος Κρίστις στη Ν. Υόρκη του εξασφάλισε 33,6 εκατομμύρια δολαριάκια. Παρ' ότι ελαφρώς στερούμαι καλλιτεχνικώς, βλέπω τον πίνακα και νιώθω μιαν ελαφράν συγκίνηση, ίσως όχι όσον με προτρέπει η χερούκλα που υποβαστάζει το δεξί βουνό, αλλά ουδείς είναι τέλειος (στις ευαισθησίες του). Οσο για το γλυκύτατο αποτύπωμα του Μορφέα στο προσωπάκι του πατσά, αδυνατώ να εκφρασθώ, μένω αβοήθητος...

(Μόνον, θεέ μου, να μην ξυπνήσει. Ή αν ξυπνήσει, ας της έχεις φτιάξει, εσύ ή ο διάβολος τον καφέ της...)»

Μένω άφωνη μπροστά στο μέγεθος της ηλιθιότητας. Πραγματικά, αν και κατά καιρούς διαφωνώ με τις ελληνο-νεοχριστιανικο-μελοδραματικές κορώνες του, ο Στάθης είναι ένας άνθρωπος, και κυρίως ένας καλλιτέχνης, που εκτιμώ.

Ως fellow χοντρή (να, το είπα), κατ’ αρχάς προσβλήθηκα. Κυρίως γιατί ο Στάθης (ο Στάθης!) συμπεραίνει το χαρακτήρα του ως άνω πατσά από την εικόνα του σώματός του: «(Μόνον, θεέ μου, να μην ξυπνήσει. Ή αν ξυπνήσει, ας της έχεις φτιάξει, εσύ ή ο διάβολος τον καφέ της...)». Αλλά μετά μου πέρασε, γιατί το θέμα δεν είναι αυτό.

Το θέμα είναι ότι ο Στάθης, που είναι κι ο ίδιος καλλιτέχνης, κρίνει την αξία του πίνακα από την ομορφιά του θέματός του! Σκεφτείτε πόσων μεγάλων ζωγράφων την αξία πρέπει να αναθεωρήσουμε με βάση αυτή την άποψη. Σκεφτείτε πόσους πίνακες δεν θα βλέπαμε ποτέ (γιατί δε θα κρέμονταν στις πινακοθήκες), αν αυτό ήταν το σκεπτικό με το οποίο κρίνουμε την τέχνη. Ορίστε λίγοι μόνο.

Quentin Matsys /Francis Bacon

Francisco Goya/ Edward Munch

Fernando Botero

Ας μην ανησυχεί ο Στάθης. Ο Λούσιαν Φρόιντ έχει ζωγραφίσει και αυτόν τον πίνακα.

Αυτός ο πίνακας είναι καλύτερος από τον άλλο, για τον απλούστατο λόγο ότι η Κέιτ Μος είναι πιο ωραία απ’ τον πατσά οπότε οι μεγαλοαστοί που έχουν λεφτά να τον αγοράσουν μπορούν άφοβα να τον κρεμάσουν στους τοίχους τους (αρκεί να ταιριάζει με το χρώμα του καναπέ).

Όπως λέει και η Μ., ο Στάθης έχει πρόβλημα ορισμού, κι όταν υπάρχει πρόβλημα ορισμού, η συζήτηση είναι έως και αδύνατη.

Request

Ποίημα του Ζμπίγκνιου Χέρμπερτ που ανακάλυψα μόλις σήμερα. Η πρόχειρη μετάφραση δική μου. Η παραγγελιά είναι του Ιστού.
Κι εγώ προσκαλώ την alepou, τον eleeiste και τη misirlou, που είναι πολύ των γραμμάτων και των τεχνών.

Arts on drugs

Το πόσες κακές παραστάσεις έχω δει για χάρη των φίλων μου δεν περιγράφεται. Βέβαια, τα χειρότερα πράγματα που έχω δει ποτέ τα είδα οικειοθελώς, κανένας φίλος μου δεν έπαιζε σ’ αυτά. Ευτυχώς.

Αλλά χτες ήταν πραγματικά μια μοναδική εμπειρία. Είναι κάποια πράγματα που δεν θα τα καταλάβω ποτέ. Γιατί ανεβάζεις αυτούσια commedia del’arte το 2008; Ποιον αφορά; Είμαι σίγουρη ότι νομίζεις πως την έχεις εκσυγχρονίσει. Έχεις πάρει στοιχεία από παλιά κείμενα και έχεις γράψει το δικό σου. Έχεις βάλει τον Αρλεκίνο και την Κολομπίνα να μεταναστεύουν, να περνούν των λιναριών τα πάθη, και να επιστρέφουν με την ουρά στα σκέλια στην πατρίδα τους και στους παλιούς τους αφέντες γιατί είναι καλύτερα τα γνωστα τυραννικά αφεντικά από τα άγνωστα τυραννικά αφεντικά. Προσπαθείς να δείξεις το σκληρό πρόσωπο του σήμερα, την αλλοτρίωση στις γκρίζες μεγαλουπόλεις, με συγχωρείτε, παρασύρθηκα. Το κείμενό σου είναι μες στο μελόδραμα (με την κακή την έννοια). Είναι κλαψιάρικο, αφελές, ανόητο (είμαι ευγενική) και μας κουνάει συνεχώς το δάχτυλο.

Η παράσταση έχει ζωντανή μουσική. Έχεις γράψει στίχους γι’ αυτή τη μουσική. Oh, the horror, the horror. Στα χαρούμενα τραγούδια θέλω να κλάψω από απελπισία και στα λυπητερά να γελάσω μέχρι δακρύων. Οι ηθοποιοί σου δεν μπορούν να τραγουδήσουν. Δεν είναι κακό, είναι ανθρώπινο, δεν είναι όλοι οι ηθοποιοί καλλίφωνοι. Γιατί όμως προσλαμβάνεις ηθοποιούς που δεν μπορούν να πατήσουν ούτε μια νότα για μια παράσταση που έχει τραγούδι;

Η υποκριτική τους φαίνεται ερασιτεχνική, οι αυτοσχεδιασμοί τους είναι αμήχανοι. Οι καημένοι, πόσο αβοήθητοι είναι. Και προσπαθούν τόσο πολύ. Συχνά ξεσπάμε στους ηθοποιούς, κι εγώ πρώτη απ’ όλους είμαι ένοχη γι’ αυτή την αμαρτία, αλλά, εκτός από περιπτώσεις αγνής, αυθεντικής και έμφυτης αταλαντοσύνης, τις περισσότερες φορές φταίνε οι σκηνοθέτες. Σκηνοθέτης σημαίνει (ή θα ‘πρεπε να σημαίνει) πρώτα απ’ όλα να ξέρεις να καθοδηγήσεις τους ηθοποιούς. Όχι, δεν εννοώ να τους πεις από ποια πόρτα θα μπουν και πού θα σταθούν, αυτό λέγεται τροχονόμος. Μάθε πρώτα να δουλεύεις τους ηθοποιούς, ακόμα κι αυτές οι καρικατούρες της commedia χρειάζονται υποκριτική, οι παραδοσιακές κινήσεις και οι μπαλαφαριές αυτής της φόρμας από κάτω πρέπει να ‘χουν κάτι, έτσι δεν είναι;

Έχω ακόμα πολλά να πω αλλά αρχίζω να αισθάνομαι άσχημα. Στεναχωριέμαι που γίνομαι τόσο κακιά, κι αυτός είναι ο λόγος που ήξερα απ’ την αρχή ότι δε θέλω να γράψω κριτική. Όμως, χτες είδα κάτι τόσο ερασιτεχνικό, τόσο λάθος σε όλα τα επίπεδα, που δε μπορούσα να το βουλώσω. Αν συνέχιζα, θα γέμιζα σελίδες επί σελίδων. Αλλά δε θα συνεχίσω. Θα πω μόνο ότι πάντα με εντυπωσίαζε η παντελής έλειψη συναίσθησης που έχουν οι άνθρωποι για το αποτέλεσμα της δουλειάς τους. Εγώ γιατί έχω μέσα μου έναν μικροσκοπικό κριτικό που διαρκώς με κοιτάει ειρωνικά κι αμφισβητεί κάθε μου κίνηση; Είναι κάποια γενετική ανωμαλία;

first things first

Οι φίλοι μου εκτίθενται. Ο mrtso θα μπορούσε να κατακτήσει τον κόσμο (άλλα μάλλον δεν του έχει περάσει απ' το μυαλό), προς το παρόν όμως συμμετέχει σε έκθεση φωτογραφίας. Καιρός ήταν. Δεν πήγα ακόμα, αλλά σίγουρα θα πάω. Θέλω να δω και τις φωτό της marquesita, που έχει πολύ μέλλον (είναι πολύ μικρούλα!).
Κατά τ' άλλα, η δουλειά δε λέει να τελειώσει απόψε, κατά τις 6 το πρωί το βλέπω να το κλείνουμε το ρημαδιασμένο το περιοδικό...