Σήμερα τέλειωσα επιτέλους το βιβλίο που δούλευα. Η "μεταφράστρια" ελπίζω να έχει πάθει δυσκοιλιότητα από το βρισίδι που της έριξα ένα μήνα τώρα. Συμβουλή προς συνάδελφους (πραγματικούς) μεταφραστές: Μη δεχτείτε ποτέ να κάνετε επιμέλεια μετάφρασης αν ο μεταφραστής που έχει κάνει τη δουλειά δεν είναι επαγγελματίας.
Τι φράσεις ολόκληρες αφημένες στ' αγγλικά επειδή δεν ξέρουμε να τις μεταφράσουμε, τι άλλο όνομα κάθε φορά για το ίδιο πράγμα, τι καλά δεν ξέρεις αγγλικά, δεν ξέρεις ούτε ελληνικά, το κερατάκι σου, τι καρέκλα διαβάζουμε, τραπέζι μεταφράζουμε είδαν τα ματάκια μου τα καημένα, δεν περιγράφεται!
Και τώρα ήγγικεν η ώρα να διαβάσω ΑΣΕΠ. Χτες τηλεφώνησα σ' ένα μεγαλοφροντιστήριο για τον ΑΣΕΠ για να ρωτήσω (η προβοκατόρισσα) ποιος θα διδάξει ιστορία του θεάτρου και δραματολογία στο μάθημα που ξεκινάνε 15 Σεπτεμβρίου, και για το οποίο θέλουν 1.000 ευρώ.
Απάντηση: "Εεεε, δεν ξέρουμε ακόμα. Αν θέλετε πάρτε από Δευτέρα" (!!!!!!). Και καλά ιστορία, μετρημένα κουκιά είναι, που λέει ο λόγος. Αλλά δραματολογία; Ανάλυση του κειμένου; Τρελά γλέντια. Έτσι μου 'ρχεται να μη δώσω ΑΣΕΠ, αλλά να πάω σε κάνα φροντιστήριο αυτής της ωραίας βιομηχανίας να διδάξω.
Γιατί, τι έχω 'γω δηλαδή; Αν κρίνω πάντως από την ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας για την ύλη, που μας ζητάει να διαβάσουμε το Γλάρο και το Θείο Βάνια του Ίψεν, μια χαρά είμαι 'γω, έτοιμη για ακαδημαϊκή καριέρα!
